Μορφωμένος άνθρωπος ο κ. Σταύρος. Με πτυχίο πανεπιστημίου και ξένες γλώσσες και πείρα ζωής. Δυσκολευόταν, όμως, στα πνευματικά. Δεν μπορούσε να καταλάβει και τα πιο απλά πράγματα. Όλα τα εξέταζε και τα πλησίαζε με αυστηρότητα. Ήταν σχολαστικά ηθικιστής. Δεν ήταν πρόθυμος να συγχώρηση εύκολα τους άλλους. Παντού έβλεπε αμαρτίες και αμαρτωλούς. Αυτό κάνουν όλοι οι ηθικιστές. Καθόταν τώρα απέναντι από τον Γέροντα Ιάκωβο, έναν ασκητικό ιερομόναχο, με ροζιασμένα χέρια και ένοιωθε σαν μαθητούδι μπροστά στον δάσκαλο. Ερωτήσεις πολλές. Αντιρρήσεις περισσότερες. Αλλά και οι απαντήσεις σοφές και αποκαλυπτικές.
Διαβάστε περισσότερα »

Ἡ ἀνάγνωσις τῶν εὐχῶν τῆς θείας Λειτουργίας φαίνεται πὼς ἦταν ἕνα θέμα ποὺ ἀπησχόλησε τοὺς πιστοὺς ἀπὸ παλαιά, ἀλλὰ πάντοτε ἡ Ἐκκλησία, σταθερὴ εἰς τὴν Ἀποστολικήν της παράδοσιν, ἐτάχθη ὑπὲρ τῆς μυστικῆς ἀναγνώσεώς τους.
Διαβάστε περισσότερα »

Καὶ πάλιν εἰς τὶς ἡμέρες μας, πολὺς ὁ λόγος γιὰ κάποιαν «λειτουργικὴν ἀναγέννησιν». Δὲν γνωρίζω ἂν ὁ ὅρος εἶναι ἀνεκτὸς ἀπὸ ὀρθοδόξου πλευρᾶς, φαίνεται ὅμως σαφῶς ὅτι νοηματοδοτεῖται ἀπὸ τὴν λειτουργικὴν κίνησιν τῆς Δύσεως, ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ Λ. Μπωντουαὶν (dom. L. Beauduin) καὶ τῶν μαθητῶν του, ἴσως ἐλαφρῶς ἐπεξεργασμένες ἀπὸ τὴν σύγχρονον φιλοσοφίαν καὶ τὶς κοινωνικὲς ἀνάγκες, ἐφ’ ὅσον ἀπὸ τότε ἐπέρασαν ἤδη πενήντα περίπου χρόνια. Βεβαίως τὸ αἴτημα τῆς «λειτουργικῆς ἀναγεννήσεως» δὲν προέρχεται μόνον ἀπὸ τὴν Δύσιν, συνδέεται ὅμως πάντοτε μὲ τραγικὰ πρόσωπα τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ἱστορίας· ἀνθρώπους, ὁποὺ διέκριναν τὴν παρακμὴν τῆς Λατρείας εἰς τὴν ἐποχήν τους καὶ ἠθέλησαν νὰ ἐργασθοῦν γιὰ τὴν ἀνύψωσίν της. Ὅμως, μὲ τὴν αὐτοπεποίθησιν ὅπου τους διέκρινε, προχώρησαν μὲ τὸ ἰδικόν τους βῆμα, μὲ τὴν ἰδικήν τους συμβολήν, ὤρυξαν ἑαυτοῖς «φρέαρ συντετριμμένον», χαλκεύοντες ἔτσι, ἀσυναισθήτως ἴσως, πληρέστερα τὴν ἀρξαμένην ἀποσύνθεσιν.

Διαβάστε περισσότερα »