“…πρώτα γνωρίζουμε την (πραγματική) πραγματικότητα (τον δυόσμο, το αηδόνι, το πλουμί, το ποτάμι, το δάσος) και στη συνέχεια ανοιγόμαστε στον αφηρημένο αντικειμενισμό ή στην εικονική πραγματικότητα”.
Διαβάστε περισσότερα »
Η υπονόμευση του αυτονόητου (Στέλιος Παπαθανασίου, Δρ Φιλολογίας και Θεολογίας, Καθηγητής στο Πειραματικό Σχολείο Α.Π.Θ.)
Δημοσιεύθηκε στις 23 Μαΐου, 2007
Οι «ινστρούχτορες» της νέας εποχής (Δάφνη Βαρβιτσιώτη, Ιστορικός-Αρχαιολόγος)
Δημοσιεύθηκε στις 22 Μαΐου, 2007
Επανερχόμενοι στην δράση της «νέας» τηλεόρασης, υπενθυμίζουμε ότι, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, αυτή φαίνεται να πρωτοστατεί στον αόρατο πόλεμο που διεξάγει ο Νέος Διαφωτισμός κατά της «παλαιάς» σκέψης.
Απομένει τώρα να αναλυθεί η δράση των διαμορφωτών γνώμης και καθοδηγητών σκέψης τους οποίους αυτή επιλέγει, ούτως ώστε να διαπιστωθεί η συμβολή τους τόσο στον κατευνασμό και τον λήθαργο στον οποίο έχουν βυθισθεί οι δυτικές κοινωνίες (Denis Duclos, Η νέα τάξη στην πληροφορική, Μίσος για την σκέψη, και Marcel Gauchet, Δοκίμιο σύγχρονης Ψυχολογίας, Μια νέα εποχή της προσωπικότητας), όσο και στην «δημιουργική καταστροφή» και την καταστολή των ανοσοποιητικών τους μηχανισμών για την επικράτηση της Νέας Εποχής. Όσοι παρακολουθούν την «νέα» τηλεόραση με αναλυτικό και κριτικό πνεύμα, διαπιστώνουν ότι οι σύγχρονοι ινστρούχτορες-εκπαιδευτές, είτε στρατευμένοι, είτε χρησιμοποιούμενοι εν αγνοία τους, εφαρμόζουν μέσω αυτής τις ακόλουθες κυρίως μεθοδεύσεις:
Διαβάστε περισσότερα »
Ανοιχτή επιστολή της “Ομάδας Γυναικών Αγάζηλος” προς την Εθνική Επιτροπή Βιοηθικής, με θέμα την ανακοίνωσή της «Προγεννητική και προεμφυτευτική διάγνωση»
Δημοσιεύθηκε στις 20 Μαΐου, 2007
Προς: Εθνική Επιτροπή Βιοηθικής, Τύπο, και πάντα ενδιαφερόμενο
Κυρίες, κύριοι,
Μεγαλώσαμε μαθαίνοντας ότι Ηθική είναι ο κλάδος της Φιλοσοφίας που ασχολείται με την εύρεση του τι είναι αποδεκτό και ορθό και τι ανάρμοστο και λανθασμένο, ότι η ηθική υπόκειται σε μεταβολές που εξαρτώνται από την κοινωνία στην οποία εφαρμόζεται, κι ότι το σώμα της ηθικής μπορεί να υποστεί αλλαγές από παράγοντες που επηρεάζουν το κοινωνικό σύνολο. Παρόλα αυτά μάθαμε ότι υπάρχουν και ηθικές αρχές που είναι παγκόσμιες: μεταξύ αυτών ο σεβασμός στη ζωή, και η δικαιοσύνη για όλους.
Πρόσφατα διαβάσαμε ένα κείμενό σας, δηλ. της Ελληνικής Επιτροπής Βιοηθικής, με τίτλο «Προγεννητική και προεμφυτευτική διάγνωση». Εκεί μέσα υπήρχε παράγραφος με τίτλο “Η επιλογή εμβρύου, ως γενική δυνατότητα”, όπου αναγράφονταν και τα εξής: «Η Επιτροπή θεωρεί δικαιολογημένη την επιλογή εμβρύου, ως γενική δυνατότητα των υποψήφιων γονέων, ύστερα από διενέργεια προγεννητικής ή προεμφυτευτικής διάγνωσης. Η αξιοποίηση των μέσων που παρέχει η σύγχρονη τεχνολογία για την πρόληψη του πόνου, των ταλαιπωριών, ακόμη και της έκθεσης ενός προσώπου σε κοινωνικές προκαταλήψεις, επιβάλλεται από τον ίδιο τον σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια».
Κρυπτο-ρατσισμός από την Εθνική Επιτροπή Βιοηθικής
Δημοσιεύθηκε στις 18 Μαΐου, 2007
Αναφορικά εις την Γνώμη της Εθνικής Επιτροπής Βιοηθικής για την «προγεννητική και προεμφυτευτική διάγνωση και τη μεταχείριση του εμβρύου»
Πριν από λίγες μέρες, η Εθνική Επιτροπή Βιοηθικής, ύστερα από επανειλημμένες συνεδριάσεις, διετύπωσε την τελική της Γνώμη για την «ΠΡΟΓΕΝΝΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΟΕΜΦΥΤΕΥΤΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΥ».
Επειδή το συγκεκριμένο κείμενο εγνώρισε τη δημοσιότητα και προκάλεσε ποικίλα σχόλια και συζητήσεις, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος θεωρεί ότι είναι υποχρεωμένη να καταθέσει τις επί του θέματος απόψεις της.
Επειδή το συγκεκριμένο κείμενο εγνώρισε τη δημοσιότητα και προκάλεσε ποικίλα σχόλια και συζητήσεις, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος θεωρεί ότι είναι υποχρεωμένη να καταθέσει τις επί του θέματος απόψεις της.
«Θεραπείες» μέσω τεχνών: Α΄ Μουσικοθεραπεία (Ελένη Ανδρουλάκη, Καθηγήτρια)
Δημοσιεύθηκε στις 18 Μαΐου, 2007
(Πηγή: ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΓΛΥΦΑΔΑΣ, ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: “Παρακαταθήκη” ΙΑΝ – ΦΕΒ 2007)
Αναμφισβήτητη είναι η αξία της τέχνης που αποτελεί για τον άνθρωπο μέσο έκφρασης, επικοινωνίας και δημιουργίας. Παρά τις απόψεις των αρνητών της τέχνης, η μουσική, ο χορός, το θέατρο, η ζωγραφική έχουν τη θέση τους στη ζωή μας και μπορούν να αποτελέσουν εργαλεία καλλιέργειας, έκφρασης, ψυχαγωγίας, ανθρώπινης προσέγγισης. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία χρησιμοποιείται η βυζαντινή μουσική και η αγιογραφία για να εκφράσει ο άνθρωπος τη λατρεία του προς το Θεό και την αγάπη του για τους Αγίους. Είναι όμως οι τέχνες θεραπευτικές; Και γιατί όλη αυτή η εμμονή για την «θεραπεία μέσω τεχνών» που έκανε την εμφάνισή της τον 20ο αιώνα; Δε μιλάμε πια για τη χρήση των τεχνών, αλλά για την απολυτοποίησή τους. Όπως επισημαίνεται σε έρευνα για το ρόλο των τεχνών σήμερα, «οι επιστήμονες, βασιζόμενοι σε εθνολογικές και ανθρωπολογικές μελέτες, ανακάλυψαν τις θεραπευτικές ιδιότητες της τέχνης και τις μεθόδευσαν για να αντιμετωπίζουν ψυχοσωματικά προβλήματα. Είναι μάγοι του 20ου αιώνα, που δεν χρησιμοποιούν βότανα, ξόρκια ή άλλου είδους γιατροσόφια, απλώς θέλουν να επαναφέρουν τη χαμένη μαγεία της τέχνης στους ανθρώπους της σύγχρονης ασφυκτικής πόλης, να τους μυήσουν στην τελετουργία της δημιουργίας» [1]. Ο λόγος για τη μουσικοθεραπεία, τη χοροθεραπεία, τη δραματοθεραπεία και την εικαστική θεραπεία (art therapy), γνωστές ως «θεραπείες μέσω των τεχνών», οι οποίες ορίζονται ως «μη ορθόδοξες μέθοδοι ψυχοθεραπείας» [2], ως «εναλλακτικές ή ολιστικές θεραπείες», ως «νέοι δρόμοι στην ψυχοθεραπεία», «νέες θεραπείες» [3]. Ανήκουν στο ολιστικό μοντέλο υγείας [4], έχουν νεοεποχίτικα χαρακτηριστικά και διατείνονται ότι μπορούν να θεραπεύσουν. Οι ίδιοι οι «θεραπευτές μέσω τεχνών» φροντίζουν εξαρχής να διασαφηνίσουν ότι δεν ασχολούνται με την προσθήκη τέχνης στη θεραπεία, ούτε με την προσθήκη θεραπείας στην τέχνη, αλλά με μεθόδους που αποτελούν νέες συνθέσεις, ξεχωριστές οντότητες.
Διαβάστε περισσότερα »
