Α – Η ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΘΕΣΜΟΥ
6. Η ανταπόκριση του πνευματικού τέκνου προς τον πνευματικό του Πατέρα
Β – Η ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΠΑΤΡΟΤΗΤΑΣ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ
Α – Η ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΘΕΣΜΟΥ
6. Η ανταπόκριση του πνευματικού τέκνου προς τον πνευματικό του Πατέρα
Β – Η ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΠΑΤΡΟΤΗΤΑΣ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ
Μπορούν τα παιδιά να οικοδομήσουν μια παραγωγική κοινωνία χωρίς την επιστασία των μεγάλων; Να φτιάξουν «νόμους», που θα τους εφαρμόζουν όλοι, να συγκροτήσουν «κυβέρνηση» που θα άρχει ακριβοδίκαια, αποτελεσματικά, να στήσουν «υπηρεσίες, να καταμερίσουν την εργασία; Το «πείραμα» αυτό έκανε αμερικανικό κανάλι, που έστειλε 40 παιδιά 8-15 ετών σε μια εγκαταλελειμμένη πόλη στο Μεξικό (με κάμερες) και τα άφησε για 40 μέρες μόνα. Ενα είδος «Επιζησάντων» (Survivors) για ανηλίκους. Το ριάλιτι, που δεν παίχθηκε ακόμα, ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στις ΗΠΑ. Κάποια παιδιά επέστρεψαν κακοποιημένα, άλλα τραυματισμένα, μερικά εξουθενωμένα· ορισμένα γύρισαν θριαμβευτές, «επιζήσαντες», άλλα δεν κατάλαβαν τίποτα – ήταν απλοί… κατασκηνωτές.
Διαβάστε περισσότερα »
Συγκλονισμένο το Πανελλήνιο. Συγκλονισμένο, οργισμένο, φοβισμένο, αλλά αδύναμο να σβήσει τις φωτιές. Ούτε το σοκ, ούτε η οργή, ούτε ο φόβος μπορούν να σβήσουν τα ίχνη -στη γη και στις καρδιές μας- από την τρομερή φωτιά. Οι φωτιές δεν σβήνονται εύκολα και να σβηστούν πάλι θ’ ανάψουν. Ζούμε μια καθημερινή τραγωδία και γι’ αυτό δεν ευθύνονται μόνο οι εμπρηστές. Υπαίτιοι είμαστε όλοι μας. Η φωτιά των παθών μας ξεχείλισε και η κοινωνία μας έθρεψε παιδιά, τα δικά της παιδιά που έγιναν εμπρηστές. Είναι τα δικά μας παιδιά, είναι οι καρποί των δικών μας οικογενειών, της δικής μας άρρωστης κοινωνίας. Ας μην κατηγορούμε τους εμπρηστές. «Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω», έτσι δε λέει; Ποιος θα τολμήσει να το κάνει; Μήπως και εμείς δεν φταίμε για αυτά που ζούμε;