Ακουγα και δεν πίστευα στ’ αφτιά μου. «Κάποτε θα περνάτε κάθε μήνα για να ρωτήσετε αν μεγαλώνει το έμβρυο που έχετε “παραγγείλει” και περιμένετε να φθάσει στους εννέα μήνες». Αυτό ήταν μόνο το τελείωμα στην ομιλία ενός γυναικολόγου που, όπως είχε διαβεβαιώσει από την αρχή το ακροατήριό του, είχαν δει πολλά τα μάτια του από τη δεκαετία του ’80 οπότε ξεκίνησε η ιστορία με τη λεγόμενη «εξωσωματική». Μια ημέρα ολόκληρη πέρασα ακούγοντας καθηγητές Παιδοψυχιατρικής, ψυχαναλυτές, νεογνολόγους, καθηγήτριες Νομικής, γυναικολόγους, μαίες, δικηγόρους να μιλούν για την Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή, μια πρωτοβουλία της Ελληνικής Εταιρείας για την Ψυχική Υγεία των Βρεφών. Πριν από μερικά χρόνια είχε δημοσιευθεί ένα μεγάλο άρθρο σε αυτήν ακριβώς την εφημερίδα όπου κάποιοι γιατροί με θάρρος αλλά και τεκμηριωμένο λόγο είχαν εξηγήσει ότι κάθε άλλο παρά απλό πράγμα και χωρίς επιπτώσεις για μια γυναίκα κυρίως ήταν η απόφαση να περάσει τη δοκιμασία της «εξωσωματικής» γονιμοποίησης.