…Έχεις δίκαιον να φοβήσαι να εισέλθης εις την Ιερωσύνην. Τον φόβον αυτόν τον είχον όλοι οι Αγιοι Πα­τέρες, δι’ αυτό και πολλοί έφευγον την ιερωσύνην ταπεινούμενοι, στοχαζόμενοι αφ’ ενός το ύψος της ιερωσύνης, την καθαρότητα και την αγιότητα την οποίαν οφεί­λει να έχη ο ιερεύς, αφ’ ετέρου τας ευθύνας τας οποίας αναλαμβάνει από την στιγμήν κατά την οποίαν λαμβά­νει το χάρισμα της Ιερωσύνης. Πολλοί δε εκ των Αγίων και εκρύπτοντο δια να αποφύγουν την ιερωσύνην και τό­τε εδέχοντο, όταν ο Κύριος τους απεκάλυπτε, ή όλος ο δήμος τους πρότεινε ως αξίους, δι’ αυτό και επεκράτησε κατά τους χρόνους εκείνους το, ή θεόκλητος ή δημόκλητος.
Διαβάστε περισσότερα »

… Εάν ο άνθρωπος απελπισθεί από κάθε άλλη βοή­θεια και δέσει σφιχτά την ελπίδα του στον Θεό μοναχά, και ταπεινωθεί και δεν λογαριάζει για τίποτα τον εαυτό του, τότε θα νοιώσει να τον σκεπάζει η θεϊκή ευσπλα­χνία και να του δίνει κάποια δύναμη ώστε να μην υπάρ­χει τίποτα πια για να τον φοβερίζει, κι’ ούτε καμμιά ανά­γκη για να τον κάνει να τη συλλογισθεί. Όλα του φαί­νονται σαν να μην υπάρχουνε, κι’ αυτός ελαφρός σαν πνοή γεμάτη δύναμη, χαρά, ελπίδα και αγάπη (γιατί η α­ληθινή αγάπη βγαίνει από την πίστη κι’ από την ελπί­δα), πετά υψηλά, γλυτωμένος από το βάρος της σαρκός κι’ από τις μάταιες φροντίδες τις σαρκικής διάνοιας, ή­γουν τη φιλοδοξία, τον μωρό ζήλο να ερευνήσει το μυ­στήριο του κόσμου, κι’ όλες τις άλλες μικρολογίες με τις οποίες είναι δεμένη η ζωή μας.
Διαβάστε περισσότερα »