Από τους πονηρούς λογισμούς που πολεμούν τον άνθρωπο, τρεις είναι οι πιο σκληροί: της απιστίας, της βλασφημίας και της πορνείας.
Για να κοπάση αυτός ο πόλεμος, πρέπει πρώτα να γνωρίζης πότε αμαρτάνεις και πότε όχι:
Διαβάστε περισσότερα »
Πόλεμος λογισμών (Αγ. Δημήτριος του Ροστώφ)
”Πάτερ ημών” κατά τους Πατέρες
“Το “Πάτερ ημών” δόθηκε και για τους τέλειους και για τους αμαρτωλούς. Ώστε οι τέλειοι, γνωρίζοντας Τίνος είναι υιοί, να φροντίσουν να μην χάσουν την υιότητα. Και οι αμαρτωλοί, αποκαλώντας αναξίως Πατέρα Εκείνον που πολλές φορές έχουν λυπήσει, να ντραπούν και να έλθουν σε μετάνοια“. (Αββάς Βαρσανούφιος)
Περιεχόμενα:
ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ: Ερμηνεία στο “Πάτερ ημών”
ΑΓΙΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΝΟΤΑΡΑ: Ερμηνεία του “Πάτερ ημών”
ΑΓΙΟΥ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ: Ερμηνεία του “Πάτερ ημών”
ΑΒΒΑ ΚΑΣΣΙΑΝΟΥ: Η Κυριακή Προσευχή
Διαβάστε περισσότερα »
ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ – ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ Ζ΄ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΝΕΩΝ Ι.Μ. ΙΕΡΙΣΣΟΥ
Ανακοινωθέν και Πορίσματα από την Ζ΄ Λειτουργική Συνάντηση Νέων που οργάνωσε ο Σύνδεσμος Ορθοδόξων Νέων της Ι.Μ. Ιερισσού Αγίου Όρους & Αρδαμερίου στο Προσκύνημα της Μεγάλης Παναγίας Χαλκιδικής 27 Ιουλίου-2 Αυγούστου 2009, με κεντρικό θέμα: «Ο Χριστός Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων ημών. Υγεία και ασθένεια στη Λειτουργική ζωή της Εκκλησίας.»
Διαβάστε περισσότερα »
Έκτρωση: Μύθοι και Πραγματικότητα (π. Σάββας Μιχαηλίδης)
Η έκτρωση είναι το υπ’ αριθμό ένα ηθικοκοινωνικό πρόβλημα της εποχής μας, με πολλές και ποικίλες όψεις: ιατρική, ηθική, νομική, ψυχολογική, δημογραφική κλπ.
Αυτό το άρθρο είναι μια προσπάθεια διαφώτισης των βασικών προβλημάτων της έκτρωσης με ιδιαίτερη έμφαση στην επιχειρηματολογία των οπαδών της γονιμοποίησης.
Δεν ισχυρίζομαι ότι είμαι ουδέτερος ερευνητής. Πιστεύω όμως ότι κατοχυρώνω σχολαστικά τις θέσεις μου και μεταχειρίζομαι δίκαια τις αντίθετες απόψεις.
Διαβάστε περισσότερα »
Αντινεανική κοινωνία και αντικοινωνική νεότητα: η Εκκλησία ως υπέρβασή τους (Σταύρος Σ. Φωτίου, Αν Καθηγητής Πανεπιστημίου Κύπρου)
ΑΝΤΙΝΕΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Το κύριο γνώρισμα του ατομοκεντρικού τρόπου ζωής είναι ο ευδαιμονισμός, ο πορισμός απόλαυσης του αποθεωμένου Εγώ. Ως υπαρξιακή βέβαια επιλογή ο ευδαιμονισμός υπήρχε σε κάθε εποχή. Η ειδοποιός όμως διαφορά με τους νεώτερους χρόνους είναι ότι αυτοί τον προέβαλαν ως αναφαίρετο δικαίωμα του ανθρώπου, ως συνώνυμο της αυτοπραγμάτωσης, ως ατομικό και συλλογικό όραμα ζωής. Στην εποχή της «καθολικής “εξατομίκευσης”» και «ιδιοφροσύνης», ο άνθρωπος «θεωρεί ότι οφείλει να απολαμβάνει, ότι είναι μια επιχείρηση ηδονής και ικανοποίησης. Ότι οφείλει να είναι ευτυχισμένος, ερωτευμένος , λατρεύων /λατρευόμενος, γοητεύων/γοητευόμενος, συμμετέχων, ευφορικός και δυναμικός. Είναι η βασική αρχή της μεγιστοποίησης της ύπαρξης με τον πολλαπλασιασμό των επαφών, των σχέσεων, με την εντατική χρήση σημείων, αντικειμένων, με την συστηματική εκμετάλλευση όλων των δυνατοτήτων ηδονής».
Διαβάστε περισσότερα »






