Απόσπασμα Εισήγησης σε θεολογικό συνέδριο με τίτλο «Αναταράξεις στη μεταπολεμική θεολογία – Η “θεολογία” του ’60», 6-8 Μαΐου 2005, Εκδόσεις «Ίνδικτος» 2009
Διαβάστε περισσότερα »
Η θεολογική πρόταση της αποηθικοποίησης του Χριστιανισμού (Σταύρος Ζουμπουλάκης)
Δημοσιεύθηκε στις 29 Ιουλίου, 2010
Τα σκουπίδια († Βασίλειος Μανάδης, Φιλόλογος – Ιστορικός)
Δημοσιεύθηκε στις 28 Ιουλίου, 2010
Από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα της εποχής μας είναι και τα σκουπίδια. Όσο περισσότερα σκουπίδια παράγει και πετάει ένα άτομο, μία πόλη, ένα κράτος, τόσο περισσότερο ανεβασμένο είναι το βιοτικό του επίπεδο, τόσο μεγαλύτερη είναι η ευημερία του. Δείγμα πολιτισμού και ευημερίας θεωρούνται τα σκουπίδια.
Διαβάστε περισσότερα »
Μυστήρια και πνευματική ζωή (Σεβασμ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος)
Δημοσιεύθηκε στις 26 Ιουλίου, 2010
Συνέντευξη του σεβασμιωτάτου στο Περιοδικό «Ziarul Lumina» του Πατριαρχείου Ρουμανίας (Μάρτιος 2010)
Οι διαθρησκειακές εκδηλώσεις και η παράδοσις της Εκκλησίας (Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Καθηγούμ. Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους)
Δημοσιεύθηκε στις 26 Ιουλίου, 2010
Η αγία μας Ορθόδοξος Εκκλησία είναι η Εκκλησία των Προφητών, των Αποστόλων και των Πατέρων. Γι’ αυτό στην Εκκλησία μας δεν αυτοσχεδιάζουμε ούτε ακολουθούμε τον λογισμό μας, αλλά «επόμεθα τοις θείοις Πατράσιν» (Δ’ Οικουμενική Σύνοδος), όπως και εκείνοι ήποντο τοις αγίοις Αποστόλοις και Προφήταις.
Θα πρέπη λοιπόν και στο θέμα των διαθρησκειακών σχέσεων και εκδηλώσεων να ακολουθούμε τους Προφήτας, τους Αποστόλους και τους Πατέρας. Όπως διδάσκει και ο ιερός Ιωσήφ Βρυέννιος: «Αμήχανον άλλως την αλήθειαν γνώναι ή θεολογίας άπτεσθαι μη τοις αγίοις επόμενον».
Δάσκαλος: βοηθός μάθησης (Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος)
Δημοσιεύθηκε στις 25 Ιουλίου, 2010
«Γεννήθηκα το 1887 στον Πειραιά∙ οι γονείς μου κατάγονταν από τη Χίο. Η μητέρα του αείμνηστου Πορφύρα και η δικιά μου ήταν αδελφάδες, το γένος Συριώτη. Τις εγκύκλιες σπουδές τις πέρασα στον Πειραιά. Κι όποιος ξέρεις τι σημασία έχει για τον νέο η παρουσία στην κριτική τούτη ηλικία ενός προσώπου σαν τον λαμπρόν εκείνο παιδαγωγό, που θύμιζε αρχαίον Έλληνα, τον αείμνηστο Ιάκωβο Δραγάτση, νιώθει γιατί οι μαθητές του φυλάγουν σ’ όλη τους τη ζωή, μέσα στην καρδιά τους, τη μνήμη της μορφής του». (Δ. Πικιώνη «Κείμενα», εκδ. «Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας», σελ. 23).
Ξεκίνησα να διαβάζω κάποια αυτοβιογραφικά σημειώματα του Δ. Πικιώνη, του μεγάλου Έλληνα. Κοντοστάθηκα, «φιλοσόφησα» λίγο την τελευταία πρόταση του προοιμίου του. Κράτησε στα φυλλοκάρδια του, ολοζωής, την μνήμη της μορφής του δασκάλου του. Μεγάλη κουβέντα.
Ξεκίνησα να διαβάζω κάποια αυτοβιογραφικά σημειώματα του Δ. Πικιώνη, του μεγάλου Έλληνα. Κοντοστάθηκα, «φιλοσόφησα» λίγο την τελευταία πρόταση του προοιμίου του. Κράτησε στα φυλλοκάρδια του, ολοζωής, την μνήμη της μορφής του δασκάλου του. Μεγάλη κουβέντα.
