Απάντησις εις νέον θεολόγον–κληρικόν και συγγραφέα

Δυστυχώς υπάρχει ένας ισχυρὸς πόλεμος, εσωτερικός, και τελευταία απροκάλυπτος, με τάσεις οικουμενιστικές, μοντέρνες και αλλότριες και μάλιστα από κινήσεις Αρχιερέων. Μιλούν για μετάφραση της απειρόκαλλης θείας Λειτουργίας, για δύο Εκκλησίες, για είσοδο των γυναικών στο ιερό βήμα, για νεοπατερική, μεταπατερική και συναφειακή θεολογία, για κοσμικές συναυλίες εντός των ιερών ναών και λοιπά. Τους μιμούνται και ακολουθούν ιερείς, που παρασύρουν τον λαό σ᾽ ένα δρόμο απλουστεύσεως, ευκολίας και ισοπεδώσεως. Όποιος αντιδρά αμέσως χαρακτηρίζεται φανατικός, ταλιμπάν, απηρχαιωμένος, μονολιθικός και αρτηριοσκληρωτικός. Γίνεται προσπάθεια να φθαρεί, να γελοιοποιηθεί, να θεωρηθεί φαιδρός. Η ακρίβεια, η αλήθεια και η παράδοση θα ελέγχει πάντα τους παραχαράκτες.
Ένα νέο, λίαν σοβαρό, επικίνδυνο, επιπόλαιο, άστοχο και ασεβές ατόπημα αποτελεί η έκδοση ενός βιβλίου με τον βαρύγδουπο τίτλο “Οι προϋποθέσεις της ιερωσύνης μέσα από τα κείμενα των Πατέρων…. Κανονικό Δίκαιο και Οικονομία στη ζωή της Εκκλησίας” κάποιου νεαρού θεολόγου Ιωάννου Α. Αρσενιάδη, που πρόσφατα πληροφορούμαι χειροτονήθηκε και κληρικός.
Διαβάστε περισσότερα »

Διαβάστε περισσότερα »

Με αφορμή το βιβλίο του Χρυσόστομου Α. Σταμούλη, «Έρως και θάνατος», εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2009

Αναμφίβολα έχουμε να κάνουμε με ένα βιβλίο πλούσιο. Εννοώ βιβλίο όπου αποθησαυρίζονται πλήθος αναφορών και αποσπασμάτων από σπου­δαία θεολογικά κείμενα αρχαιότερα και σύγχρονα συνυπολογίζοντας βέβαια τον κόπο της συλλογής, επεξεργασίας και μελέτης τους. Παρουσιάζονται και αναπτύσσονται θέματα πολύ σημαντικά που αφορούν την ορθόδοξη θεολογία, την εκκλησιαστική πραγματικότητα, τη γενικότερη χριστιανική παράδοση, αλλά και βασικές πλευρές της φιλοσοφίας και μάλιστα της σύγχρονης ευρω­παϊκής. Είναι έντονη ακόμη η ποιητική αίσθηση και η μεταφορά στο βιβλίο μικρών ποιημάτων ξένων και ελλήνων ποιητών, ευτυχώς όχι των «κλασικών». Στα πλεονεκτήματα της εργασίας αυτής, πρέπει να περιλάβουμε τον συγκερα­σμό ποιητικής προσέγγισης και θεολογίας, την προσπάθεια η συγγραφή να ξε­φύγει από το είδος των ξερών επιστημονικών θεολογικών μελετών και να μι­λήσει μια γλώσσα ζωντανή και υπαρξιακή, μια γλώσσα που δεν θέλει να ακο­λουθήσει το συνηθισμένο καλούπι παρόμοιων εργασιών.
Εάν τώρα θελήσουμε να προσπελάσουμε το κείμενο βαθύτερα, η πληθώρα των εναλλασσόμενων πεδίων δείχνει μια ανάκραση ετερογενών στοιχείων που ζητούν να οικοδομήσουν το «νέο σπίτι», την Εκκλησία στη βάση της αρχικής ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά ανανεωμένη και απαλλαγμένη από την παρα­μόρφωση και την αλλοτρίωση.
Έχω ωστόσο σοβαρές επιφυλάξεις για τις εξηγήσεις που δίδονται στα κύ­ρια θεολογικά ζητήματα, αλλά και για τον τρόπο που ο σ. συνθέτει το λόγο του. Αυτή η προσπάθεια να συνδυάσει πατερική θεολογία με σύγχρονη φιλοσοφία και ποίηση, ενώ σε πρώτη ματιά μοιάζει εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, νομίζω πως εμπεριέχει σοβαρά κενά ή μετέωρα σχήματα.
Διαβάστε περισσότερα »