Kύριε διευθυντά
Μέσα από την έγκριτη εφημερίδα σας θα ήθελα να κάνω τις ακόλουθες σύντομες επισημάνσεις στο «Σχέδιο» της επιτροπής του υπουργείου Παιδείας για το νέο Λύκειο, όπως αυτό διέρρευσε στον Τύπο:
Η ευθύνη των πολιτών για την εθνική παρακμή (Φώτης Σχοινάς, Δρ. Φιλοσοφίας)
Δημοσιεύθηκε στις 14 Ιανουαρίου, 2011
Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι η Χώρα μας διέρχεται περίοδο γενικευμένης παρακμής σε όλες τις εκφάνσεις του δημοσίου βίου, που επηρεάζει καταλυτικά και την προσωπική ζωή των πολιτών. Η αιτία της γενικευμένης αυτής παρακμής αποδίδεται εν πολλοίς – και ομολογουμένως όχι αβάσιμα – στους πολιτικούς και εν γένει στην αήθεια της διαχειρίσεως της πολιτικής εξουσίας από τους ασκούντες αυτήν. Διεφθαρμένοι πολιτικοί διέφθειραν τη Χώρα, τους θεσμούς και τους πολίτες της, λέγεται συχνάκις και κατ᾿ επανάληψιν. Και οι πολίτες απηυδησμένοι και απογοητευμένοι από την διάψευση των προσδοκιών τους από τους πολιτικούς γυρίζουν την πλάτη στους πολιτικούς και την πολιτική. Τα φαινόμενα της ιδιώτευσης, της απαξίωσης της πολιτικής, της αδιαφορίας για τα κοινά και της πολιτικής απάθειας γενικεύονται και κυριαρχούν στην ελληνική κοινωνία. Το γεγονός ότι οι πολιτικοί φέρουν μεγάλο μέρος -ίσως το μεγαλύτερο- της ευθύνης για την τωρινή γενικευμένη παρακμή είναι αναντίρρητο και πανθομολογούμενο. Όμως θεωρώ -και τούτο αποτελεί το σκοπό που γράφω αυτό το σημείωμα- ότι εξίσου μεγάλη ευθύνη φέρει και ο ελληνικός λαός. Ίσως-ίσως μάλιστα, αν μη μεγαλύτερη, τουλάχιστον καθοριστικότερη είναι η ευθύνη του Ελληνικού Λαού.
«Θεραπείες» μέσω τεχνών: Γ΄ Δραματοθεραπεία (Ελένη Ανδρουλάκη, Καθηγήτρια)
Δημοσιεύθηκε στις 13 Ιανουαρίου, 2011
(Πηγή: Ιερά Μητρόπολις Γλυφάδας)
1. Ορισμός και στόχοι της δραματοθεραπείας
Η δραματοθεραπεία είναι «μια ολιστική μέθοδος ψυχοθεραπείας», η οποία δηλώνει ότι χρησιμοποιεί το θέατρο για να απευθυνθεί στο «όλον» του ανθρώπου με σκοπό «την πρόληψη και τη θεραπεία»[1]. Εμφανίστηκε στη Μ. Βρετανία στις αρχές της δεκαετίας του 1960[2], ενώ στη χώρα μας έφτασε τη δεκαετία του 1980. Χαρακτηρίζεται ως «μια βιωματική μέθοδος η οποία προωθεί τη δημιουργικότητα, τη φαντασία, τη γνώση, την εσωτερική αναζήτηση και εξέλιξη»[3]. Ανήκει στις ψυχοδυναμικές θεραπείες και αντλεί τις γνώσεις της από την ψυχοθεραπεία, την κοινωνική ανθρωπολογία και το θέατρο. Εκτός αυτού, όπως επισημαίνουν οι ίδιοι οι δραματοθεραπευτές, η δραματοθεραπεία τροφοδοτείται και από άλλους κλάδους όπως η φιλοσοφία, η ψυχολογία, η μεταφυσική κλπ[4].
Γλώσσα, κοινωνία και λατρεία κατά τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη (Φώτης Δημητρακόπουλος, καθηγ. Πανεπιστημίου Αθηνών)
Δημοσιεύθηκε στις 11 Ιανουαρίου, 2011
Η Εισήγηση του κ. Φωτ. Δημητρακοπούλου, καθηγ. Πανεπιστημίου Αθηνών από το βιβλίο «ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΗΜΕΡΙΔΟΣ “ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ – νοησιαρχία ή μέθεξις”», που εξέδωσε ο Ι. Ναός Αγ. Παρασκευής Αττικής.
Τί είναι η εκκλησία; (μοναχός Μωυσής Αγιορείτης)
Δημοσιεύθηκε στις 10 Ιανουαρίου, 2011
Η εκκλησία δεν είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα, αλλά θεοΐδρυτη οικοδομή. Η εκκλησία δε σώζεται αλλά σώζει όσους θέλουν. Δεν κάνει επίδειξη ισχύος και δυνάμεως. Ανέχεται, υπομένει καλύτερα. Τη διώκουν αλλά δεν διώκει. Είναι φιλεύσπλαχνη μητέρα και γνωρίζει μόνο να αγαπά. Ο κόσμος δεν γνωρίζει την αξία της γι’ αυτό αδιαφορεί ή και την κτυπά. Η αγκάλη της εκκλησίας έχει αίγλη, θέρμη και εύρος. Μέσα της χωρά και αναπαύει όλους τους μετανοημένους.
