«Εκείνος που μετανοεί στις αρχές της αμαρτίας, δεν θα φτάσει στο τέλος της. Ενώ εκείνος που αντιμετωπίζει με αδιαφορία τα μικρά πταίσματα, από αυτά θα πέσει και στα μεγάλα»
Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς
«Εκείνος που μετανοεί στις αρχές της αμαρτίας, δεν θα φτάσει στο τέλος της. Ενώ εκείνος που αντιμετωπίζει με αδιαφορία τα μικρά πταίσματα, από αυτά θα πέσει και στα μεγάλα»
Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς
Οἱ πρόσφατες αὐτοκτονίες νέων ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ ἡ αἰσθητὴ αὔξηση τῶν αὐτοκτονιῶν τὰ τελευταῖα χρόνια, ἀναδεικνύουν τὴν ἄμεση ἀνάγκη οὐσιαστικῆς ἐπανασύνδεσης τῶν Ἑλλήνων μὲ τὴν Ἐκκλησία, ἡ Ὁποία παραμένει ἡ μοναδικὴ ἄγκυρα γιὰ τοὺς ναυαγοὺς τῆς ζωῆς καὶ μπορεῖ νὰ δώσει διέξοδο στὰ ἀδιέξοδα τῆς ὑλιστικῆς ζωῆς.
Στη σύγχρονη συνθήκη παρατηρείται μια ολοένα εντεινόμενη τάση να ερμηνεύονται τα ανθρώπινα φαινόμενα αποκλειστικά υπό το πρίσμα της επιστημονικής αντικειμενοποίησης, κατά την οποίαν η εμπειρία αναλύεται, μετριέται και εντάσσεται σε γενικά ή ειδικά σχήματα εξήγησης. Εντός αυτού του πλαισίου, το προσωπικό βίωμα υποβαθμίζεται ή ακόμη και αποσιωπάται, ενώ η φιλοσοφική και υποκειμενική θέαση του κόσμου αντιμετωπίζεται ως δευτερεύουσα ή μη αξιόπιστη. Ωστόσο, η ίδια αυτή επιστημονική διαμεσολάβηση δεν είναι ουδέτερη: συγκροτείται εντός ιστορικών, ιδεολογικών και οικονομικών πλαισίων, τα οποία επηρεάζουν τόσο τα ερωτήματα που τίθενται όσο και τις απαντήσεις που προκρίνονται.
Δύο όψεις της ίδιας κοινωνίας.
Τις τελευταίες ημέρες το διαδίκτυο και τα μέσα ενημέρωσης μοιάζουν να κινούνται ανάμεσα σε δύο εικόνες της ίδιας γενιάς, τόσο αντιφατικές ώστε προκαλούν αμηχανία.
Από τη μία πλευρά προβάλλονται, και δικαίως, τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι υψηλές επιδόσεις των αριστούχων των φετινών Πανελλαδικών Εξετάσεων, των μαθητών που κατέκτησαν βαθμολογίες πάνω από το 19.
Από την άλλη, η επικαιρότητα κυριαρχείται από τον τραγικό θάνατο ενός δεκαπεντάχρονου από τα χέρια ενός δεκαεπτάχρονου, μέλους εφηβικής συμμορίας (και μόνο η χρήση του όρου προκαλεί φόβο και μελαγχολία για την κοινωνία μας), σε ένα περιστατικό που μοιάζει να στερείται λογικής αιτίας και αφορμής.
Δύο εικόνες της ίδιας νεότητας, δύο διαφορετικοί δρόμοι, δύο πραγματικότητες που γεννήθηκαν μέσα στην ίδια κοινωνία και απαιτούν κάτι περισσότερο από εύκολες διαπιστώσεις.
Μέσα ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων (Β’ καὶ Δ’ κεφάλαιο) πληροφορούμαστε γιὰ τὴν ζωὴ τῶν πρώτων Χριστιανῶν στὶς κοινότητες τῆς ἀγάπης. Παρατηροῦμε, λοιπόν, ὅτι ἡ ὁμοψυχία των, μέσα στὴν κοινότητα, δὲν περιοριζόταν μόνον σὲ θέματα πνευματικῆς ἢ μορφωτικῆς φύσεως, ἀλλὰ ἐπεκτεινόταν καὶ στὰ οἰκονομικὰ ζητήματα, ὅπου ὑπῆρχε δικαιοσύνη καὶ τιμιότητα, ὥστε νὰ καλύπτωνται οἱ ἀνάγκες ὅλων τῶν ἀδελφῶν, «καθότι ἄν τις χρείαν εἶχε» (Πράξ., δ’ 35). Γιὰ νὰ ἐξυπηρετηθῆ, μάλιστα, αὐτὸ τὸ κοινὸ ἔργο, ἐπειδὴ οἱ ἀνάγκες συνεχῶς αὐξάνονταν, ἡ κοινότητα στὸ σύνολό της -καὶ ὄχι μόνον οἱ Ἀπόστολοι- ἐξέλεξε τοὺς διακόνους, γιὰ νὰ βοηθοῦν τοὺς Ἀποστόλους στὸν τομέα τῆς κοινωνικῆς προσφορᾶς.
Οἱ Ἀπόστολοι, ἑπομένως, μὲ βάση τὴν δική των κοινότητα μὲ τὸν Χριστό, θεμελίωσαν, στὴν συνέχεια, τὶς ἀποστολικὲς κοινότητες, ὅπου μετέφεραν τὸ μήνυμα τῆς ἀγάπης, καὶ στὶς ὁποῖες προέτρεπαν τοὺς νέους πολῖτες νὰ ζοῦν μὲ ὀρθὴ πίστη, ἀληθινὴ ζωὴ καὶ δίκαιη καὶ εἰρηνικὴ πολιτεία.
Ο μέγας Απόστολος των Εθνών Παύλος δεν ανήκε στη χορεία των δώδεκα Αποστόλων. Δε γνώρισε τον Κύριο όσο ζούσε στη γη, αλλά αποκαλύφτηκε κατόπιν σε αυτόν και κλήθηκε να γίνει απόστολός Του, όντας αυτός πολέμιος της Εκκλησίας.