Δεν υπάρχει ελευθερία χωρίς αμφισβήτηση. Όποιος αποδέχεται άκριτα ιδέες, δόγματα και προκαταλήψεις, παραδίδει οικειοθελώς το μυαλό του σε ξένα χέρια. Όταν οι πολίτες, Έλληνες και όχι μόνο, σταματούν να σκέφτονται κριτικά, όταν ενστερνίζονται αμάσητα ξένες απόψεις με πρόχειρο τρόπο, τότε η κοινωνική κατάντια γίνεται αναπόφευκτη.

Το πρόβλημα δεν είναι νέο. Είναι διαχρονικό. Οι άνθρωποι επιζητούν ευκολίες και ανέσεις, θυσιάζοντας αφιλοσόφητα την ελευθερία τους. Προτιμούν την ψευδαίσθηση της ασφάλειας από τον κόπο της σκέψης. Έτσι γίνονται εύκολη λεία για όσους πλαστογραφούν την ιστορική πραγματικότητα και καλλιεργούν μίσος και κοινωνικά απωθημένα.

Η παγίδα των «νόμων Θεού»

Όταν η ιστορία παραχαράσσεται, όταν τα γεγονότα ράβονται και κόβονται κατά το δοκούν, οι πολίτες καλούνται να διαλέξουν στρατόπεδο. Να πολεμήσουν για ιδέες που παρουσιάζονται ως «νόμος Θεού», αδιαπραγμάτευτες και ιερές. Κι όμως, ζώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, καταλήγουμε στο παράδοξο: πολεμάμε ευκολότερα για τις αρχές και τις αξίες μας, παρά ζούμε σύμφωνα με αυτές.

Εδώ κρύβεται η μεγάλη απάτη. Οι παρωχημένες ιδέες, οι ρηχές και ανόητες «ψευδοαρχές», υιοθετούνται σχεδόν πάντα από την πλειοψηφία. Σύμφωνα με τα «δημοκρατικά» προσχήματα, αυτή η πλειοψηφία νομιμοποιείται να τις επιβάλει σε όλους. Κάθε γενιά τις ανακαλύπτει ξανά, σαν να ήταν νέες, λες και η ιστορία δεν δίδαξε τίποτα.

Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι διακατέχονται από ένα ακαταμάχητο αίσθημα: την ανάγκη να ανήκουν κάπου. Σε μια ομάδα, σε ένα κόμμα, σε ένα κίνημα που «παλεύει για ιδέες». Η αξία και η ποιότητα αυτών των ιδεών γίνεται δευτερεύουσα. Σημασία έχει η ταυτότητα, η ένταξη, η αίσθηση ότι ανήκουμε.

Η νωθρότητα της σκέψης

Οι ιδεολογίες, όταν εξετάζονται σοβαρά, αποκαλύπτονται ως συστήματα προκατασκευασμένης και επιλεκτικά κομμένης σκέψης. Μας αποπροσανατολίζουν από την ορθή κρίση, γιατί μας προσφέρουν έτοιμες απαντήσεις σε ερωτήματα που θα έπρεπε να θέτουμε οι ίδιοι.

Η βέβαιη νωθρότητα που δείχνουν οι άνθρωποι είναι αστραπιαία μεταδοτική. Οι τετριμμένες ιδέες επαναλαμβάνονται αδιάκοπα, χωρίς λογική επεξεργασία, χωρίς αμφιβολία. Γίνονται «κοινή σοφία», παρόλο που δεν αντέχουν σε βασανιστική εξέταση.

Συλλογίσου ειλικρινά: πόσες από τις πεποιθήσεις σου είναι αληθινά δικές σου; Πόσες τις έχεις υιοθετήσει πρόχειρα, σαν γενικές και αμετάκλητες αλήθειες, χωρίς ποτέ να τις ζυγίσεις;

Ο ρόλος των πολιτικών και ο δικός σου

Αν είσαι πολιτικός και παίζεις τον ρόλο σου για τις μάζες, αν δίνεις παράσταση στον όχλο, αυτό είναι «αλλουνού παπά ευαγγέλιο», όπως λέει ο απλός λαός. Η εξουσία έχει τους δικούς της κανόνες, τις δικές της ανοχές.

Αν όμως δεν είσαι, αν είσαι απλώς πολίτης, τότε η ευθύνη είναι δική σου. Κοίταξε μέσα σου. Αναλογίσου τι πραγματικά πιστεύεις. Τι υπηρετείς; Τι υπερασπίζεσαι; Γιατί;

Η σε βάθος εξετασμένη ζωή, η ζωή που ζει με συνείδηση και όχι με αντανακλαστικά, είναι η ζωή με τη μεγαλύτερη δυνατή ευτυχία και τη μικρότερη δυνατή δυστυχία. Όχι επειδή αποφεύγει τα προβλήματα, αλλά επειδή τα αντιμετωπίζει με καθαρό μυαλό.

Μην γίνεσαι άλλο ένα πρόβατο που ακολουθεί την αγέλη τυφλά προς τον γκρεμό. Ο καλύτερος τρόπος να αντιστέκεσαι δεν είναι οι διαδηλώσεις, οι κραυγές ή οι διαδικτυακές μάχες. Είναι να μην γίνεσαι ένα και το αυτό με τους καταφερτζήδες. Να διατηρείς την ικανότητα να λες «όχι», να αμφιβάλλεις, να ελέγχεις.

Η αδυναμία των «γκουρού»

Κανένας «γκουρού πολιτικός», σε όποιο κομματικό μηχανισμό και αν ανήκει, όσο ισχυρός και να φαίνεται, δεν έχει την παραμικρή δύναμη να αλλάξει την τραγική και άθλια πραγματικότητα των ευσεβών πόθων και των ανεκπλήρωτων επιθυμιών που πρεσβεύουν οι πλειοψηφίες.

Οι μάζες δεν αλλάζουν από ηγέτες. Αλλάζουν από μέσα, όταν ο κάθε πολίτης αποφασίσει να σκεφτεί μόνος του. Όταν σταματήσει να περιμένει σωτήρες και αρχηγούς. Όταν καταλάβει ότι η αλήθεια δεν βρίσκεται στα δελτία ειδήσεων, στα κοινωνικά δίκτυα ή στα κομματικά γραφεία, αλλά στην προσωπική έρευνα, στην ειλικρινή αμφιβολία.

Ο νόμος του είναι σου

Ο σκοπός της ζωής δεν είναι να ακολουθείς παθητικά την οχλοκρατία. Δεν είναι να ζεις σύμφωνα με τις επιταγές των πολλών, των δυνατών, των θορυβωδών.

Ο σκοπός είναι να ζεις σύμφωνα με τον νόμο που πηγάζει από το είναι σου. Τον νόμο που λέγεται προσωπική συνείδηση.

Αυτός είναι ο μόνος δρόμος προς την ελευθερία. Όχι η επανάσταση, όχι η εξέγερση, όχι η τυφλή αντίδραση. Η σκέψη. Η αμφιβολία. Η ειλικρινής εξέταση του εαυτού και του κόσμου γύρω μας.

Μην εμπιστεύεσαι τις «μισές αλήθειες». Μην αφήνεις άλλους να σκέφτονται για σένα. Γιατί όταν το κάνεις, δεν χάνεις απλώς την ελευθερία σου. Χάνεις τον εαυτό σου.

(Πηγή: pemptousia.gr)