Η είδηση ότι ο Σκλαβενίτης αγόρασε το πρώην εργοστάσιο της ΠΙΤΣΟΣ στον Ρέντη για να παράγει έως και 250.000 μερίδες φαγητό την ημέρα δεν είναι απλώς μια επιχειρηματική κίνηση. Είναι μια καταγραφή μιας μεγάλης κοινωνικής μετάλλαξης. Και το –υποτίθεται υπερβολικό– σύνθημα «η ελληνική οικογένεια δεν θα μαγειρέψει ποτέ πια» δεν είναι αστείο· είναι περιγραφή κατάστασης.

Για δεκαετίες, τα σούπερ μάρκετ πουλούσαν πρώτες ύλες. Η κουζίνα του σπιτιού παρήγαγε αξία: χρόνο, φροντίδα, παράδοση, ενοχές. Σήμερα, το μοντέλο μετατοπίζεται. Το φαγητό μετατρέπεται από διαδικασία σε προϊόν και από προϊόν σε υπηρεσία. Food as a Service. Όπως ακριβώς συνέβη με την ενέργεια, τις μεταφορές, την ψυχαγωγία – και, γιατί όχι, με τις ανθρώπινες σχέσεις.

Η κίνηση Σκλαβενίτη πατάει σε στέρεο έδαφος. Διπλο – εργαζόμενα και μονοπυρηνικά νοικοκυριά, λιγότερα παιδιά, λιγότερος χρόνος, ακριβή ενέργεια. Το σπιτικό μαγείρεμα δεν είναι πια αυτονόητα φθηνότερο· είναι απλώς πιο κουραστικό. Και συχνά λιγότερο αποδοτικό από μια βιομηχανική κατσαρόλα που δουλεύει 24/7.

Είναι θέμα χρόνου να ακολουθήσουν και άλλες παρόμοιες κινήσεις. Θέμα χρόνου μοιάζει και τα καινούργια διαμερίσματα να πωλούνται χωρίς κουζίνα – όπως ακριβώς πουλιούνται σήμερα χωρίς αποθήκη, χωρίς πάρκινγκ και χωρίς αυταπάτες. Άλλωστε, γιατί να πιάνει χώρο κάτι που χρησιμοποιείται όλο και λιγότερο;

Ήδη τα μικρά διαμερίσματα για ένα άτομο έχουν υψηλότερες τιμές από εκείνα που κάποτε προορίζονταν για πολυμελείς οικογένειες. Η αγορά ξέρει. Και η αγορά δεν νοσταλγεί.

Αποχαιρέτα την οικογένεια που ήξερες.

Τα τελευταία χρόνια καταγράφεται σταθερή αύξηση των διαζυγίων στην Ελλάδα. Το 2024 σημειώθηκαν περίπου 15.532 διαζύγια, με αναλογία 42,4 διαζύγια ανά 100 γάμους – όταν τη δεκαετία του ’80 ο αριθμός μετά βίας άγγιζε τα 8–9. Πρόοδος, θα πει κανείς. Ή απλώς εξοικονόμηση χρόνου.

Την ίδια στιγμή, οι γεννήσεις καταρρέουν. Το 2024 γεννήθηκαν 68.467 παιδιά, όταν οι θάνατοι έφτασαν τους 126.916. Ακόμη και οι γεννήσεις από αλλοδαπούς γονείς μειώνονται: από 9.332 το 2019 σε μόλις 5.223 το 2024. Ούτε καν η «δημογραφική αντικατάσταση» δεν δουλεύει πια όπως παλιά.

Χθες διάβασα πως στη Νιγηρία το 2025 γεννήθηκαν περισσότερα παιδιά απ’ όσα στην Ευρώπη και τη Ρωσία μαζί. Στην Νιγηρία γεννήθηκαν 7,5 εκατ. παιδιά και στην Ευρώπη και Ρωσία 6,3 εκατ.

Η διάλυση της οικογένειας προς όφελος του μοναχικού ατόμου – συνεχώς δικτυωμένου, μόνιμα απασχολημένου και διαρκώς μόνο- δεν είναι μια απλή κοινωνική εξέλιξη. Είναι κολοσσιαία αναδιάρθρωση. Και όπως κάθε αναδιάρθρωση, δημιουργεί νικητές, χαμένους και πολλές έτοιμες μερίδες φαγητού.

Το ερώτημα δεν είναι αν η ελληνική οικογένεια θα σταματήσει να μαγειρεύει.

Το ερώτημα είναι αν, στο τέλος, θα θυμάται γιατί μαγείρευε.

Η κατάστασή μας θυμίζει τους ανόητους που ψυχορραγούν στο δρόμο μετά από κάποιο δυστύχημα και το τελευταίο που κάνουν είναι να τραβούν σέλφι μεταδίδοντας σε πραγματικό χρόνο το συμβάν…

(Πηγή: liberal.gr)