ΑΠ.: Πρέπει να φυλάμε τη γλώσσα μας, για να μη λέει προπάντων λόγια ανώφελα ή επικριτικά, αλλά και τ’ αυτιά μας, για να μην ακούνε τέτοια ή άλλα εμπαθή λόγια. Γιατί, αν ακούνε τ’ αυτιά μας μάταια και ακάθαρτα λόγια, θα γίνουμε δοχεία ξένων παθών, ο νους μας θα μολυνθεί και η προσευχή μας θα κηλιδωθεί. Όσο για την αχαλίνωτη γλώσσα, είναι αρκετά όσα μας λέει ο αδελφόθεος Ιάκωβος: «Σαν τη φωτιά είναι η γλώσσα, ένας ολόκληρος κόσμος αδικίας. Εξουσιάζει τα μέλη μας, σπιλώνει όλο το σώμα, κατακαίει τον κύκλο της ζωής μας και παίρνει τη φλόγα της από τη φωτιά της κολάσεως… Είναι ασυγκράτητο κακό, γεμάτη θανατηφόρο δηλητήριο» (Ιακ. 3:6, 8).
Και επισημαίνει ο θεοφώτιστος απόστολος: «Όλοι μας κάνουμε πολλά σφάλματα. Όποιος, πάντως, δεν κάνει σφάλματα με τα λόγια, αυτός είναι τέλειος άνθρωπος, ικανός να χαλιναγωγήσει όλον του τον εαυτό» (Ιακ. 3:2). Ας φυλάμε, λοιπόν, τη γλώσσα μας, καθώς μάλιστα ο Κύριος βεβαίωσε ότι θα δώσουμε λόγο την ημέρα της Κρίσεως για κάθε ανώφελο λόγο που θα πούμε (Ματθ. 12:36).
[Από το βιβλίο: Γέροντος Ευστρατίου (Γκολοβάνσκι), Απαντήσεις σε ερωτήματα χριστιανών. Ιερά Μονή Παρακλήτου, 2012. Ερώτηση 45]
(Πηγή ψηφ. κειμένου: Ι.Ν. Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας [1])