«Οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται».
Ἐὰν ὁ κάθε ἅνθρωπος, ὁ ὁποῖος συμπονεῖ καὶ συμπάσχει μὲ ἕναν συνάνθρωπό του, θεωρεῖται καὶ εἶναι ὁ καλύτερος φίλος καὶ ὁ ἰδανικὸς ἄνθρωπος, τότε αὐτός, ὁ ὁποῖος συμπονεῖ ὅλον τὸν κόσμο καὶ θυσιάζεται γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι ἁπλῶς μόνον ἄνθρωπος, ἀλλὰ εἶναι καὶ ὁ Θεός. Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Κύριος, ὁ Ὁποῖος ἀνέβηκε στὸν Σταυρό, γιὰ νὰ λυτρώσῃ τὸν ἄνθρωπο.
Ἄπλωσε τὰ χέρια Του, γιὰ νὰ δείξῃ ὅτι ἀγαπᾷ καὶ δέχεται ὅλους τοὺς ἀνθρώπους· «θέλω πάντας σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν». Μὲ ἄπειρη εὐσπλαχνία ἀπευθύνει πρὸς τὸ πλάσμα του τὸ μήνημα τῆς Ἀγάπης Του: «Ἀνοίγω τὰ χέρια μου ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, Ἐγὼ ἡ πηγὴ τῆς ἀγάπης καὶ γίνομαι Ἐσταυρωμένη Ἀγάπη, γιὰ νὰ φανερώσω καὶ νὰ ἀποδείξω ὅτι θυσιάζομαι γιὰ ὅλον τὸν κόσμο, ὥστε ὅλοι νὰ ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ ἔλθουν «εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας» καὶ νὰ σωθοῦν.
Αὐτὸς ὁ Θεάνθρωπος Κύριος ἐπάνω στὸν Σταυρόν «φέρει τὰς ἰδικάς μας ἁμαρτίας καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται». Ποῖος, ὅμως, καὶ πῶς ἠμπορεῖ νὰ κατανοήσῃ τὸ μεγάλο αὐτὸ μυστήριο τῆς Θείας Οἰκονομίας, τὸ ὁποῖο κορυφώνεται στὸν Σταυρό; Αὐτὸ ἠμπορεῖ νὰ συμβῇ μόνον, ἐὰν ὁ ἄνθρωπος θέσῃ στὴν ἄκρη τὴν λογική του. Διότι ἡ λογικὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι πεπερασμένη καὶ δὲν ἠμπορεῖ νὰ χωρέσῃ τὸ ὑπερέκεινα καὶ τὸ πέρα ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα δεδομένα μυστήριο τῆς Θείας Οἰκονομίας. Χρειάζεται «ἡ βακτηρία τῆς πίστεως», κατὰ τὸν Ἱερὸ Χρυσόστομο, γιὰ νὰ ἠμπορέσῃ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀποδεχθῇ καὶ δεχθῇ τὸ ἱστορικό, παγκόσμιο καὶ αἰώνιο γεγονός, ὅτι ὁ Θεὸς Λόγος τοῦ Θεοῦ Πατρὸς ἔλαβε τὴν ἀνθρώπινη φύση, τὴν ἕνωσε μὲ τὴν Θεία Του φύση «ἀτρέπτως, ἀσυγχύτως, ἀδιαιρέτως», κατὰ τὴν Δ´ ἐν Χαλκηδόνι Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, κατόπιν ἀνέβηκε στὸν Σταυρό, θυσιάστηκε γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ἀπέθανε ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ καὶ ἀνεστήθη, θανατώνοντας τὸν θάνατο. Ἔτσι ἔδωσε στὸν ἄνθρωπο τὴν δύναμη καὶ τὴν δυνατότητα νὰ ἀνίσταται ἀπὸ τὸν θάνατον τῆς κάθε ἁμαρτίας.
Παραμερίζοντας τὴν λογική του ὁ ἄνθρωπος, δύναται μὲ τὴν πίστη –ἡ ὁποία εἶναι ἡ ἀποδοχὴ τῆς Θείας Ἀποκαλύψεως– νὰ ἀποδεχθῇ τὰ γεγονότα ποὺ συνιστοῦν τὸ μυστήριο τῆς Θείας Οἰκονομίας καὶ νὰ κατανοήσῃ καὶ τὸ μεγάλο αὐτὸ γεγονὸς τῆς Ἐσταυρωμένης Ἀγάπης.
Ἐκτὸς ὅμως τῆς λογικῆς, πρέπει ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀπαρνηθῇ καὶ τὸ «θέλω» του. Νὰ τὸ ταυτίσῃ μὲ τὸ «θέλω» τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως αὐτὸ ἐκφράζεται μέσα ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν ἱερὰ Παράδοση. Ἐὰν κατορθώσῃ νὰ ταυτίσῃ τὸ «θέλω» του μὲ τὸ «θέλω» τοῦ Χριστοῦ, τότε θὰ κατανοήσῃ καὶ ὅλα τὰ σχετικὰ μὲ Αὐτόν.
Ἐπιπλέον εἶναι ἀπαραίτητο γι’ αὐτὴν τὴν κατανόηση, νὰ καταπολεμήσῃ ὁ ἄνθρωπος τὰ πάθη του καὶ κυρίως τὸν ἐγωισμό του, διότι αὐτὰ ὑψώνονται ὡς τεῖχος, τὸ ὁποῖο τοῦ ἀποκρύπτει τὴν ἀλήθεια περὶ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου θελήματός Του.
Πορευόμενος κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο ὁ ἄνθρωπος θὰ καθαρθῇ ἀπὸ τὰ πάθη του, θὰ δεχθῇ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τότε ἡ λογική του θὰ γίνῃ Χριστο-λογική, τὸ θέλημά του θὰ γίνῃ Χριστο-θέλημα καὶ ὅλος θὰ γίνῃ Θεάνθρωπος κατὰ Χάριν.
Μόνον ἔτσι θὰ ἐννοήση τὸ μυστήριο τῆς Θείας Οἰκονομίας, δηλαδὴ τὴν Γέννηση, τὸ Πάθος, τὴν Σταύρωση καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου καὶ βιώνοντάς το ὀντολογικὰ θὰ εἰρηνεύσῃ ὑπαρξιακὰ καὶ θὰ ἀγαπήσῃ θυσιαστικὰ τὸν συνάνθρωπό του.