Ὅπως θὰ γνωρίζετε, ἡ σημερινὴ ἑορτὴ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ θεωρεῖται ὡς μία δεύτερη Μεγάλη Παρασκευή καὶ, γι’ αὐτὸ, ἡ Ἐκκλησία θέσπισε τέλεια νηστεία.
Ὁ τίμιος Σταυρὸς βρέθηκε στὶς 6 Μαρτίου. Ἐπειδὴ, ὅμως, τώρα τὸν Σεπτέμβριο θὰ γίνονταν τὰ ἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, θεώρησε καλὸ ὁ Πατριάρχης, ἡ Ὕψωσις τοῦ τιμίου Σταυροῦ νὰ συνδεθεῖ μὲ τὰ ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ. Τὰ ἐγκαίνια, ὅπως ξέρετε, τὰ ἑορτάζουμε στὶς 13 Σεπτεμβρίου καὶ στὶς 14 εἶναι ἡ ἑορτὴ τῆς Ὑψώσεως.
Ὕστερα ἀπὸ πολλὰ χρόνια ποὺ εἶχε χαθεῖ ὁ Σταυρός, πάνω στὸν ὁποῖο ὁ Κύριος ἔχυσε τὸ αἷμα του καὶ τὸν καθαγίασε, βρέθηκε καὶ ἔσπευσαν οἱ χριστιανοὶ ἀπὸ παντοῦ, γιὰ νὰ τὸν προσκυνήσουν καὶ νὰ χαριτωθοῦν, νὰ εὐλογηθοῦν ἀλλὰ καὶ νὰ ἀνανεώσουν τὴ συσταύρωσή τους μὲ τὸν Χριστό, γιὰ νὰ ζοῦν ἔτσι καὶ τὴν ἀνάσταση μαζὶ μὲ τὸν Χριστό.
Καὶ ἔκτοτε, κάθε χρόνο οἱ χριστιανοί, οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί, τὴν ἡμέρα αὐτή, καθὼς ὑψώνεται ἀλλὰ καὶ προτίθεται ἐνώπιόν μας ὁ τίμιος Σταυρός, καλούμαστε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία νὰ τὸν προσκυνήσουμε, ἀναγνωρίζοντας, ὅτι ἐπάνω στὸν Σταυρὸ ὁ Κύριος ἔχυσε τὸ αἷμα του καὶ παρέδωσε τὸ πνεῦμα του στὸν Θεό καὶ ἀπὸ καταραμένο ξύλο, ποὺ ἦταν ὁ Σταυρός, ἔγινε χαριτωμένο ξύλο καὶ εὐλογημένο. Ἐκεῖ, ἐπάνω στὸν Σταυρό, ἔδειξε ὅλη τὴν ἀγάπη του ὁ Θεός. Σταυρώθηκε γιά μᾶς, κι ἐμεῖς ἐκεῖ σταυρωθήκαμε μαζί του καὶ ἔτσι πέθανε τὸ σῶμα τῆς ἁμαρτίας, καταργήθηκε ὁ θάνατος καὶ ὁ Ἅδης καὶ σώθηκε ὁ ἄνθρωπος.
Ὁ Σταυρός –τὸ ξέρουμε ὅλοι– εἶναι τὸ σύμβολο τῆς θυσίας τοῦ Κυρίου, εἶναι τὸ σύμβολο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, εἶναι τὸ σύμβολο τῆς σωτηρίας μας. Καὶ τὸν τιμοῦμε καὶ τὸν προσκυνοῦμε καὶ αὐτὸς εἶναι «ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης». Πάντοτε νὰ προσκυνοῦμε τὸν Σταυρὸ καὶ πάντοτε νὰ σταυρώνουμε τὸν ἑαυτό μας μὲ τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ• καὶ ὅταν τρῶμε καὶ ὅταν πίνουμε καὶ ὅταν κοιμόμαστε καὶ ὅταν ξυπνοῦμε καὶ ὅταν χαιρόμαστε καὶ ὅταν βρισκόμαστε σὲ δυσκολία καὶ ὅταν κινδυνεύουμε καὶ ὅταν ἐνθυμούμαστε τὸν Θεὸ καὶ ὅταν ζητοῦμε τὸ ἔλεός του καὶ ὅταν τὸν δοξάζουμε καὶ ὅταν τὸν εὐγνωμονοῦμε. Πάντοτε νὰ κάνουμε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ καὶ ἔτσι νὰ ἁγιάζουμε ὅλη τὴν ὕπαρξή μας μὲ τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ.
Ὅμως ὁ Σταυρὸς δὲν εἶναι μόνο σύμβολο, δὲν εἶναι μόνο τὸ ὅπλο κατὰ τοῦ διαβόλου καὶ δὲν εἶναι μόνο αὐτὸ τὸ σημεῖο, μὲ τὸ ὁποῖο διώκονται δαίμονες καὶ φυγαδεύεται τὸ κακό. Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ κύρια πράξη τοῦ Κυρίου μας. Ἐπάνω στὸν Σταυρὸ, ὁ Κύριός μας ἐμπράκτως πραγματοποίησε ὅλα αὐτὰ ποὺ εἶπε καὶ μὲ λόγια, ὅλα αὐτὰ ποὺ προηγουμένως εἶχε διδάξει. Δὲν περιορίστηκε δηλαδὴ ὁ Κύριος, καθ’ ὅλη τὴ ζωή του ἐπὶ τῆς γῆς, στὸ νὰ πεῖ μόνο λόγια, ἀλλὰ τὰ λόγια τὰ ἔκανε πράξη καὶ ἡ κύρια πράξη ἦταν ὁ Σταυρός. Πράξεις βέβαια εἶναι, τὸ ὅτι θεράπευε ἀρρώστους, πλήθαινε ἄρτους, χόρταινε πεινασμένους καὶ ἄλλα. Ἀλλὰ ἦταν εὔκολο, ἂς ποῦμε, γιὰ τὸν Κύριο νὰ τὰ κάνει αὐτά.
Ὅμως, τὴν σταύρωση ὁ Κύριος τὴν ἔζησε, ὅπως θὰ τὴν ζήσει κάθε ἄνθρωπος, ἂν βρεθεῖ σὲ παρόμοια περίσταση. Τὴν ἔζησε ὡς ἄνθρωπος. Τὸ σῶμα, ὁ ἄνθρωπος, ἔπαθε πάνω στὸν Σταυρὸ• ὄχι ὁ Θεός. Ἡ Θεότης ἔμεινε ἀπαθής. Καὶ ἐκεῖ ὁ Κύριος πόνεσε, πληγώθηκε, μαρτύρησε, ἐκεῖ χύθηκε τὸ αἷμα του καὶ ἐξέπνευσε βασανιζόμενος, ἐξέπνευσε, καθὼς ἔτρεχε τὸ ἅγιό του αἷμα.
Καὶ παρακαλῶ τὴν ἀγάπη σας, ἰδιαίτερα ἀπόψε, νὰ σκεφθοῦμε ἀλλὰ καὶ πάντοτε νὰ μὴ λησμονοῦμε αὐτὴ τὴν ἔννοια τοῦ Σταυροῦ. Εἶσαι χριστιανός; Κάνεις τὸν σταυρό; Κάνεις πολὺ καλὰ ποὺ εἶσαι χριστιανός, κάνεις πολὺ καλὰ ποὺ κάνεις τὸν σταυρό σου, κάνεις πολὺ καλὰ ποὺ προσκυνᾶς τὸν Σταυρό, ποὺ εὐλαβεῖσαι τὸν Σταυρό. Ὅμως δὲν φθάνει. Αὐτὰ δὲν εἶναι δύσκολο νὰ γίνουν. Θυμήσου, ὅτι ὁ Σταυρὸς μᾶς φανερώνει ἐμπράκτως τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Εἶναι μιὰ πράξη τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς δὲν λέει μόνο λόγια οὔτε κάνει μόνο πράξεις ποὺ εἶναι εὔκολες γιὰ τὸν Θεό. Πάνω στὸν Σταυρὸ, ὁ Θεὸς ἐμπράκτως φανερώνει τὴν ἀγάπη του καὶ τὸ ἐνδιαφέρον του γιά μᾶς. Ὅμως, ἡ πράξη αὐτὴ εἶναι ἀνθρώπινη• τὴν ζεῖ ὡς ἄνθρωπος, διότι στὸν Σταυρὸ ὁ Θεὸς πάσχει ὡς ἄνθρωπος. Αὐτὸ πάντοτε νὰ τὸ ἐνθυμούμαστε, ποτὲ νὰ μὴ τὸ ξεχνοῦμε.
Ὅπως ὁ Θεὸς ἐκδήλωσε τὴν ἀγάπη του διὰ τῆς πράξεως αὐτῆς, ποὺ πέθανε ἐκεῖ ἐπάνω στὸν Σταυρό, ποὺ ἦταν βέβαια θεϊκὴ πράξη ἀλλὰ τὴν ἔζησε ὡς ἄνθρωπος, ἔτσι, ἂν εἴμαστε χριστιανοί, ἂν κάνουμε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ, ἂν τιμοῦμε τὸν Σταυρό, ἂν ἀγαποῦμε τὸν Θεό, ἂν εἴμαστε δικοί Του, ἂν εἴμαστε πιστοί, ἂν θέλουμε νὰ σωθοῦμε, καλούμαστε νὰ τὰ ἐκδηλώσουμε ὅλα αὐτὰ ἐμπράκτως. Ποθεῖς τὸν Θεό; Ἐκδήλωσέ το ἐμπράκτως. Ἀγαπᾶς τὸν Θεό; Ἐκδήλωσέ το ἐμπράκτως. Ἔχεις ζῆλο, ἔχεις πόθο, ἔχεις καημό, ἔχεις λαχτάρα, ἀπὸ μέσα σου ἐκφράζεσαι καὶ λὲς λόγια καλὰ γιὰ τὸν Θεὸ καὶ πρὸς τὸν Θεό; Εἶναι καλὰ ὅλα αὐτά ἀλλὰ ἐκδήλωσέ τα μὲ πράξη. Κάνε συγκεκριμένη πράξη ἀγάπης, ὑπομονῆς, συγκεκριμένη πράξη προσευχῆς, ταπεινώσεως, συγκεκριμένη πράξη μετανοίας κλπ.
(Ἀπὸ τὸ βιβλίο: π. Συμεὼν Κραγιοπούλου, “Θέλεις νὰ ἁγιάσεις;”, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 1999, σελ. 51)
(Πηγή ψηφ. κειμένου: agiazoni.gr [1])