πιλογς κειμένων γι τ σαρκικ πόλεμο

ωάννης Κωστφ (ρχιμανδρίτης)

 

 

 

Μο ζητήθηκε μι μικρ συνεργασία στ «κανίσκιο» ατ πο ναφέρεται στν σαρκικ πόλεμο. λλά, τί μπορες ν λάβης «παρά το μ χοντος»; Τίποτε, κτς ν ατς εναι μν μ χων, διαχειρίζεται, μως, ξένα λικά, πως, καλ ρα, τ Σμα λικο Πολέμου στ στρατό: παρέχει λικ ποστήριξη σ' ατος πο πολεμνε στν πρώτη γραμμή, στ πλα. Σκέφθηκα, λοιπόν, ν νθολογήσω π τν πραμμάτειά μου, πο δν προέρχεται, βέβαια, π τ γραφίδα μου, λλ π τ γραφίδα δελφν δοκίμων τόσο στν πνευματικ γώνα σο κα στν καταγραφ τν σχετιζομένων μ ατόν.

 

 

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΕΝΣΤΙΚΤΟΥ.

ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΕΙΨΗ Η ΑΓΝΟΤΗΤΑ;

 

Πρέπει κατ' ρχς ν πισημάνουμε τι λα τ περ σεξολογίας «πιχειρονται μ τν πρόφαση τι εναι πόλεμος κατ τς ποκρισίας. ποκρισία ποκαλεται στοιχειώδης ντροπή. Κα δν εναι ποκρισία ν λς τι κάνεις διδασκαλία ν κάνεις προπαγάνδα γι τν κατάρριψι τν θικν παραδόσεων πο περιέβαλλαν ατ τ θέματα π τότε πο πάρχει νθρωπότητα! λλ κα δ φαρμόζεται γνωστ παροιμία "φωνάζει κλέφτης γι ν διώξη τ νοικοκύρη". γκαθιδρύουν δι τς πιβολς τν ποκρισία, κοπτόμενοι τάχα ναντίον τς ποκρισίας!» (περ. Συζήτησις, Φεβ. 1973, 41).

 

σα πισημαίνει στν παρακάτω παραπομπ David Watson σχύουν πολύτως κα στ θέμα τν γενετησίων σχέσεων:

 

«μαρτία εναι τ ν γνος τς δηγίες το Δημιουργο, πο βρίσκουμε σ' λη τ Βίβλο κα διαίτερα στ ζω κα τ διδασκαλία το Χριστο κα τν ποστόλων. ν γοράσης μία κριβ φωτογραφικ μηχαν κα γνοήσης τς δηγίες το κατασκευαστ, θ πρέπει ν κατηγορήσης μόνο τν αυτό σου, ν τ ποτελέσματα εναι τ χειρότερα!» (Εναι τάχα κανένας κε; κδ. Περγάμος, θήνα 1989, 54).

 

Τ σεξουαλικ νστικτο ξω π τ πλαίσιά του καταστρέφει τν νθρωπο:

 

«πως λες ο φυσικς δυνάμεις, τ νστικτο ατ χει δύο ψεις. φωτι π.χ. εναι εεργετική, ταν νθρωπος τν κυβερν κα τν λέγχη, τ ποτάμι κάνει ν γυρίζη ρόδα το μύλου, τ φράγμα κάνει ν κινονται τ ργοστάσια. λλ πόσο εναι τρομερ καταστρεπτικ δύναμι τς πυρκαγις τς πλημμύρας πο μπορον μέσα σ μία ρα ν κμηδενίσουν τν ργασία λόκληρων αώνων!

 

Τ διο κα μ τ νστικτο. Εναι μία δύναμι σημαντικ κα ξία. λλ νθρωπος φείλει ν τ δαμάζη, λλις μπορε ν τν κάνη ατία σημαντικν καταστροφν. νθρωπος πρέπει ν συγκρατ ατ τν χείμαρρο μέσα στ ρια πο το νήκουν.» (περ. κτνες, ούλ.-Σεπτ. 1982, 199)

 

Τ διο τονίζεται κα στ ξς πόσπασμα:

 

«- Δν εναι π τ Θε δοσμένη κα σεξουαλικ ρμ στν νθρωπο; Θ π κάποιος.

 

- Καμμι ντίρρησι. Κα ο πι εεργετικς μως δυνάμεις (λ.χ. τ ρεμα, πυρηνικ νέργεια κ.τ.λ.) ταν ξεφύγουν π τ καθωρισμένα ριά τους εναι πικίνδυνες κα γίνονται καταστρεπτικές. Ατ συμβαίνει κα μ τν ρμ ατή. ν διατηρηθ στν κοίτη της, κπληρώνει τν προορισμό της. ν μως κτραπ, τότε δημιουργε πληγς κα προβλήματα, πως κριβς τ ζομε. φυσική της διέξοδος εναι νόμιμη τεκνογονία μέσα στν ελογημένο π τ Δημιουργ γάμο. Φράζοντας, μ τ διάφορα σατανικ μέσα, τ διέξοδο ατ κτρέπεται ρμ σ λλα ‘'κανάλια'', ρχίζοντας π τ ‘'παρ-νόμον'' κα φθάνοντας μέχρι τ ‘'παρ-φύσιν''.» (περ. Σταυρός, Μάρ. '83, 47).

 

Walter Trobisch, μ ραα παραδείγματα, καθορίζει τ πλαίσια ξω π τ ποα δν εναι πιτρεπτ χρσι το σεξουαλικο νστίκτου:

 

Χωρς μφιβολία γενετήσια δύναμι το νθρώπου δημιουργήθηκε π τ Θεό. Εναι δρο το Θεο, να π τ πολυτιμότερα δρα του, πού σο δωσε γι τ νειότη σου. λλ παρξι νς νστίκτου δν δικαιολογε κα τν λόγιστη κανοποίησί του. παρουσία μις δυνάμεως δν σημαίνει πς πρέπει ν' φεθ ν μς διευθύνη στ τυφλ κα χωρς χαλινό... Λές: ‘',τι πάρχει, πρέπει νά ’χη κα χρσι''. Σωστά, μ στν ρα κα στν τόπο του. νας φίλος σου, ς πομε, γίνεται στυνομικς κι ποκτ, γι πρώτη φορ στ ζωή του, περίστροφο. π' ατ τ στιγμ ναπτύσσει τν παρακάτω θεωρία: ‘'Μο δωσαν ατ τ περίστροφο, δν τ πρα μόνος μου. Κι φο μο τ δωσαν, πρέπει ν τ χρησιμοποι. Πρέπει λοιπν ν πυροβολήσω, σχετα πάνω σ ποιον''.

 

χι, δν χει ατ τ δικαίωμα! Το δόθηκε βέβαια τ περίστροφο, εναι μως πεύθυνος γι τ χρσι του.

 

κριβς τσι συμβαίνει κα μ τ γενετήσια δύναμί σου·... στ σωστ τόπο κα χρόνο, κάτω π ντελς ρισμένες συνθκες. τσι τ καθώρισε Θεός.» (γάπησα να κορίτσι, κδ. λαφος, θήνα 1980, 10)

 

Κα μία λλη ραία παρομοίωσί του:

 

«ν κάποιος θελήση ν παρατηρήση τν αυτ του τν ρα πο τν παίρνει πνος, δν τν παίρνει τελικ πνος. ν ποκοιμηθ μως, τότε δν χει παρακολουθήσει τν αυτό του. Τ διο συμβαίνει κα μ τν γενετήσια πράξι σν τέστ γάπης. τν χρησιμοποιε κανες σν τέστ, πότε δν γαπάει. γαπάει, πότε δν τν χρησιμοποιε σν τέστ. Στ νομα τς γάπης ο γαπημένοι, πρέπει ν' φαιρέσουν π τ σεξουαλικ γεγονς τ χαρακτήρα το τέστ κα ν περιμένουν τόσο γι τ σωματικ κφρασι, μέχρι ν μπορέσουν ν τν ντάξουν στ δυναμική το γάμου.» (Walter Trobisch, Ν' ποφασίσουμε τν γάμο;, κδ. λαφος, θήνα 1980, 117)

 

Παρόμοια τονίζει κα Μητροπολίτης Φλωρίνης Αγουστνος:

 

«πάρχει πιθυμία το γάμου. λλ πς πρέπει ν κπληρωθ πιθυμία ατή; πιθυμία το γάμου πρέπει ν κπληρώνεται σύμφωνα μ τ θέλημα το Θεο, πως κα κάθε λλη πιθυμία νάγκη. Πεινάει νθρωπος. πειδ πεινάει, πρέπει ν κλέψη γι ν φάη; χι. Πρέπει ν δουλέψη, γι ν φάη τ ψωμί του μ τν δρώτα το προσώπου του. Ατ εναι ντολ το Θεο. πως λοιπν τν πιθυμία τς τροφς νθρωπος κπληρώνει μ τν ργασία του, τσι κα τν πιθυμία το γάμου πρέπει ν κπληρώνη σύμφωνα μ τ θέλημα το Θεο. Τ θέλημα δ το Θεο εναι γάμος, γάμος νόμιμος κα κανονικός.» (Κοινωνικα πληγαί, κδ. Σταυρός, θναι 1985, 166)

 

Κα Dr. John White, μ' να ραο παράδειγμα:

 

«Ο σεξουαλικς πιθυμίες μου χουν δοθ π τ Θεό. Δν πρέπει ν τς ντρέπομαι, ν τς φοβμαι, ν νοιώθω νοχές. λλ πάρχουν φορς πο πρέπει ν τς π, καθς λέω στ σκυλί μου, ‘'Κάτσε κάτω τώρα! λλοτε ναί, λλ χι τώρα!''. Σν τ σκυλί μου μπορε ν μ θέλουν ν ποταχθον. λλ πρέπει ν κπαιδευθον κα πρέπει γ ν εμαι τ φεντικό.

 

Βλέπεις δν ρνομαι τ σκυλί μου, λλ τ καταστέλλω ταν το λέω ‘'Κάτσε κάτω!'' Δν τ ντρέπομαι ταν ρχωνται ο πισκέπτες. Ἐὰν νοιωθα τύψεις νοχ ντροπή, θ κρυβα τ σκυλί μου στ πόγειο κα θ νοιωθα προβληματισμ γι τ γαύγισμα πο θ κουγαν. Τ ντίθετο, εμαι περήφανος γι τ σκυλί μου, λλ πρέπει ν τ μάθω ν πάρη τ θέσι του. ν δν τ κανα, θ ταν τ διο δυστυχισμένο, καθς κα γ κα ο φιλοξενούμενοί μου. Θ χανα φίλους. Δν θ τος ρεσε ν πηδήξη ατ πάνω τους, ν τος γρατζουνίση, κα ν τος γλύψη. πίσης τ σκυλάκι μου θ προβληματιζόταν κα θ τραυματιζόταν μ μία πόρριψι πο δν θ μποροσε ν καταλάβη.

 

Ο σεξουαλικς παρορμήσεις (πως τ κπαιδευμένα κυνηγόσκυλα) πρέπει ν πειθαρχηθον κα ν ναχαιτισθον κα ν γυμνασθον γι τ σωστ θέσι τους στ ζωή μας, ν πρόκειται ν χουμε μία γι νάπτυξι κα ν μ γίνουμε σεξουαλικο τεμπέληδες.» ( Βεβήλωση το ρωτα, κδ. νώγειο, θήνα χ.χ., 84)

 

διαφορ το σεξουαλικο νστίκτου στ ζα κα στν νθρωπο τονίζεται στ παρακάτω πόσπασμα:

 

«Τ νστικτο στν νθρωπο δν εναι μόνο κίνησι πο νεργε νομοτελς κα χωρς λευθερία, δν εναι μόνο ντανακλαστικ τόξο πως στ ζα. ρνησι τν σχέσεων ατν τν νστίκτων μ τς νώτερες λειτουργίες το νθρώπου, ο ποες τν μφανίζουν ς να λογικ ν, σημαίνει ρνησι τς πραγματικότητας (Etienne de Greeff). Θ σοδυναμοσε μ τ ν μ θέλουμε ν δομε λλο π πέτρες κα σίδηρο σ' να ραο οκοδόμημα, τ ποο χουμε μπροστά μας.» (περ. κτνες, πρ. 1946, 133)

 

Κα σ' ατό:

 

«Ατ εναι φυσικ ζωή; συδοσία, τ νεύθυνο, ψευτι κα βαναυσότητα; Κα δν εναι φυσικ κυριαρχία, πού σο πιτρέπει ν στηρίξης τ βλέμμα κα τ βήματά σου πρς τ μπρός;

 

Δοκιμάστε ν δηγήσετε να ατοκίνητο ντίστροφα στν κανονικ δρόμο ν πάρετε κάτι χωρς ν πληρώσετε μόνο κα μόνο γιατί ‘'τσι σς ρθε...''.

 

Σ κάποιο φλμ ρωίδα, φο ζησε τ ζωή της, ρωτ κάποια στιγμή: ‘'Τί εναι ατ συνείδησι;'' Γιατί τ σξ εναι να νθρώπινο θέμα βέβαια, στ ποο ‘'περικλείεται'' κα συνείδησι.

 

Τ πιχείρημα τι παρανομία κα θικ συδοσία στ πεδίο το σέξ, εναι ‘'φυσική'', κα ρα εναι σωστ σ νέους κα νέες ν πιδίδωνται σ' ατν νεύθυνα κα διάκριτα, γιατί τάχα τσι κάνουν ο πολλοί, παραβλέπει κα νατρέπει πολλος σημαντικος παράγοντες.

 

Πρτα - πρτα τ ‘'φυσικ'' γι το νθρώπου τ φύσι δν εναι τ νστικτο μεμονωμένο, πως στ ζα. Στν νθρωπο ατ τ ‘'φυσικ'' περιλαμβάνει ψυχικος συντελεστές, τν μοιβαιότητα, τν γάπη, τν εθύνη.

 

ς προσθέσω δ πόσο σημεριν ατρικ πιστήμη δέχεται τν μοιβαία πίδρασι ψυχς κα σώματος, τν ψυχοσωματικ νότητα. καθηγητς Μαρνος Γερουλάνος, νας π τος διασημότερους λληνες γιατρούς, στν μιλία του ς πρόεδρος τς καδημίας εχε γι θέμα ‘'ψυχικς πιδράσεις κα ργανικς νόσοι''. Κα στν ργασία πο γραψε στν ποχ τς πλήρους ριμότητάς του [Α ψυχικα πιδράσεις ς νοσογόνος παράγων, θναι 1948, σ. ς'] λέει: ‘'Εχομαι ν συντελέση γι ν καταστ κα σ' μς γενικότερα συνειδητ ντίληψι τι νόσος ποτελε πάντοτε νιαία κρυθμη κατάστασι πο φορ ξίσου στ σωματικ πως κα στν ψυχικ παράγοντα''.

 

Σ μοια συμπεράσματα εχε καταλήξει κίνησι τς ‘'ατρικς τς προσωπικότητας'' το Paul Tournier, γι ν π στ τέλος πς ψυχ διευθύνει τν πορεία το νθρώπινου ργανισμο (c'est l'βme qui dirige...).

 

νας σημαντικς στύλος τς προσωπικότητάς μας εναι ατοέλεγχος, στ ν κανονίζουμε τ χρόνο μας, τ χρήματά μας, τ συμπεριφορά μας στος φίλους κα φυσικ κα τ συμπεριφορ στ σέξ. Κανες δν μπορε ν φίνη λεύθερα τ καπρίτσια του κα ν κάνη ,τι το ρέσει.

 

Κα δ ς χουμε π' ψι, πς στ θέμα ατ πάρχει κα ρκετς βαθμς πιδείξεως πο κάνει ατος ‘'τος πιδειξίες'' ν περβάλλουν κατ πολ τς σεξουαλικς μπειρίες τους, κα ν τς φαντάζωνται. Στ μερικανικ περιοδικ Time δημοσιεύθηκε μία ρευνα μεταξ γοριν πο τακτοσαν κα συζητοσαν γι τ σξ ‘'μ καμάρι'' κα ποδείχθηκε τι εχαν ξαιρετικ γνοια γι τ θέμα κα παρ τ σα λεγαν, ταν λοι τους τελείως νίδεοι (πράγμα πο θ τ ρνονταν ν τος ρωτοσαν φανερά, χωρς μφιβολία).» (περ. κτνες, ούλ.-Σεπτ. 1982, 197)

 

Jung πίσης «ρνεται ν δεχθ ς κυρίαρχο τ σεξουαλικ νστικτο στ ζωή. Τ νστικτο ποτελε σφαλς μία πρώτη λη, μ θ ταν τόσο στεο ν κατατάξη κανες τν νθρώπινη ζω στ σεξουαλικ τάξι ‘'σο κα τ ν κατατάξη τ μητρόπολι τς Κολωνίας στν ρυκτολογία πειδ εναι φτιαγμένη π πέτρα'' ( φράσι εναι το Jung).» (περ. κτνες, Αγ.-Σεπτ. 1946, 297)

 

Ἐὰν ντιστρέψουμε τ θέσι ψυχς κα σώματος πακολουθε δυσαρμονία:

 

«Ἐὰν τάξι τς εραρχήσεως διαταραχθ, παύει πλέον ν πάρχη ρμονία. De Rougemont δίνει γι' ατ μία ραία εκόνα: τ διόπτρα πο θ δοκιμάζαμε ν' ντιστρέψουμε τος διαφόρους φακούς της.» (Paul Tournier, περ. κτνες, Νοέμ. 1974, 257)

 

Manfred Moller τονίζει μ παραλληλισμος τι κάτι δν εναι φυσιολογικ πειδ τ κάνουν λοι:

 

«Σ' ναν νθρωπο πο πάσχει π φυματίωσι δν λέμε: ‘'Γι' ατ δν φτας σύ· σκόρπιζε, λοιπόν, τν ρρώστια σου λεύθερα γύρω σου''... ς πάρουμε τ ψέμμα. Ἐὰν προσπαθούσαμε ν ξακριβώσουμε πόσοι νθρωποι ψεύδονται, θ βρίσκαμε ναν καταπληκτικ μεγάλο ριθμό. Ἐὰν τώρα π' ατ βγάζαμε τ συμπέρασμα τι τ ψεδος εναι τ φυσιολογικ κα τ ρθό, πο θ μς δηγοσε ατό; ς ξετάσουμε τος νθρώπους π τν ποψι τς γάπης πρς τν πλησίον. Θ διαπιστώσουμε πόσο σκληρο γωϊστς εμαστε λοι. ντούτοις δν θ πομε πλά: φστε λεύθερο τν γωισμό σας. Γνωρίζουμε μλλον τι πρς τν πλησίον γάπη εναι τ καθκον τς ζως μας. τσι κα ο νεώτερες ντιλήψεις περ θικς δν εναι πόδειξι κατ τς λήθειας κα κατ τν ντολν το Θεο.

 

νθρωποι: φς το κόσμου.

 

Ατ τ χρόνια λο κα καθαρώτερα διαβλέπω γιατί Χριστς επε: ‘'Σες εστε τ φς το κόσμου''. κόσμος δν εναι τ φς, λλ χρειάζεται τ φς, δηλαδ χρειάζεται μερικος νθρώπους σν σπινθρες, σν δεκτες, πρς τος ποίους ν μπορομε ν προσανατολιζώμαστε. ννο τι, ἐὰν πρχαν μερικο νθρωποι, πο ν τηροσαν σταθερ τς ρητς ντολς το Θεο, θ ταν σημεα προσανατολισμο σ' ναν κόσμο πο χει χάσει τν προσανατολισμό του. Ατ εναι ποστολή μας, γι' ατ σν Χριστιανο δν εμαστε δ μόνον γι τν αυτό μας, λλ βρισκόμαστε μέσα στν κόσμο.» (περ. κτνες, πρ. 1972, 131)

 

Κ. Σ. Λιούις, πίσης, πισημαίνει τι ποτελε ψευδαίσθησι τ γεγονς πς τ σμα μας εναι διοκτησία μας κα μπορομε ν τ διαθέτουμε πως θέλουμε:

 

« μοντέρνα πολεμικ ναντίον τς γνότητος προέρχεται π νθρώπους πο νομίζουν τι τ σώματά τους εναι ‘'διοκτησία'' τους, ν στν πραγματικότητα δν μπορον ν διαθέσουν διόλου τν ργανισμό τους, πο πάλλεται π τ δημιουργικ δύναμι το κόσμου, μέσα στν ποο βρίσκονται κλεισμένοι χωρς τν συγκατάθεσί τους κα π τν ποο κδιώκονται σύμφωνα μ τν ρέσκεια νς λλου. Ο νθρωποι εναι σν να πρίγκηπα, πο τν βαλε πατέρας του, π γάπη, π κεφαλς μις μεγάλης παρχίας, πο τν κυβερν μ τν βοήθεια σοφν συμβούλων, κα ποος φαντάζεται τι κατέχει πράγματι τς πόλεις, τ δάση, τος καρπούς, πως κατέχει τ παιχνίδια του.» (Τακτική το Διαβόλου, κδ. Πουρναρ, Θεσ/νίκη 1974, 105)

 

Μιχ. Μηλγκος προσφέρει τν ατρικ ποψι:

 

« γιατρς κα θεολόγος A. Niedermyer εχε γράψει, στ σύγγραμμά του ‘'Ποιμαντικ ατρική'', τ ξς χαρακτηριστικ πόφθεγμα: ‘'Οτε να στοιχεο πο εναι καλ π θικς πόψεως, μπορε ν εναι κακ π πλευρς γείας''. Τί μεγάλη λήθεια! Αἰῶνες, τώρα περιμένουμε ν δομε τ νοσηλευτικ δρύματα κα τ σωφρονιστικ καταστήματα πο φιλοξενον ‘'πάσχοντες'' λόγω... θρησκευτικς βιώσεως. ντίθετα, βλέπουμε κοινωνίες λόκληρες ν νοσον, ν γεμίζουν γκληματικότητα, ν θερίζωνται π τ θάνατο, ξ ατίας μις συμπεριφορς νθρώπων, ο ποοι δηλώνουν κα βιώνουν... ‘'δέσμευτοι'', π θικος φραγμος κα ατρικος περιορισμούς.» (κτνες, Δεκ. 1997, 30)

 

Τ διο κι Tihamer Toth:

 

«''ρκετ συχν τ νστικτα ποδεικνύονται πατηλά. Μετ τυφοειδ πυρετ ερισκόμενος π νάρρωσι πάντοτε πειν, στε κλαίει κα παρακαλε ν το δοθ λίγη τροφή. σως ποτ λλοτε τ νστικτο τς διατροφς δν κδηλώνεται μ τόση σφοδρότητα σο τότε. Κα μως τί συμβαίνει ν π οκτο ποχωρήσουν στς παρακλήσεις το ρρώστου κα το δώσουν ,τι ζητ; Τν κθέτουν στ σοβαρώτερο κίνδυνο. σθενς μ τς πληγς πο μόλις πουλώθηκαν δεχόμενος τροφ δν εναι σ θέσι ν τν ποφέρη, ο πληγς ξανανοίγουν, ταν δ κάποιος π ατος τος δύστυχους φτάση στ χειρουργικ τραπέζι, τότε μπορε κανες ν ντιληφθ, τι τόσο ποθητ τροφ τν θανάτωσε κα τι τ ντόσθιά του εναι διάτρητα πως τ κόσκινο.

 

Ποις δν παρακινήθηκε π τ νστικτό του ν πι ποτήρι παγωμένου νερο ν λουστ μ παγωμένο νερό, ταν κινδυνεύη ν σκάση π τ ζέστη; κόσμος λος μως γνωρίζει, τί πικίνδυνες συνέπειες μπορε ν χη περίσκεπτη ατ πρξι κα γι ατ ποφεύγει ν πι.

 

καθένας λοιπν βλέπει τ βασιμότητα τς δηλώσεώς μας, τι τ νστικτο εναι δυνατν ν πατηθ κα γι' ατ πρέπει ν χαλιναγωγηθ.'' (Liebermann, Aux .... De l'Universite et des Lycees, Βουδαπέστη 1912, σέλ. 11-12)» (Τ γν νιάτα, κδ. στήρ, θναι 1991, 115)

 

προσποίησι κα ποκρισία εναι πολ συχν παροσες:

 

«Τ πρτα ραντεβού, λέει κοινωνιολόγος Ρόμπερτ Οίντς στ βιβλίο του ‘' σύγχρονη οκογένεια'', εναι σν ν κοιτς τ βιτρίνα νς μαγαζιο. Τ φλρτ εναι να παζάρεμα νάμεσα σ δύο νθρώπους πο καθένας τους παρουσιάζει μία προσωπικότητα κομμένη κα ραμμένη γι κείνη τ στιγμή. Κα ο δύο τους φορον ‘'μάσκες''.» (Τζούντιθ Μπάρναρντ κα Μάικλ Φαίην, στ: ‘'πιλογς π τ Reader's Digest, Σεπτ. 1982, 57)

 

 

Καιρός, μως, εναι, μετ τ παραπάνω χαρακτηριστικά το σεξουαλικο νστίκτου, ν δομε ν γνότητα ποτελε κέρδος ζημι γι τν νθρωπο:

 

«Μεγαλύτεροι, διεφθαρμένοι νέοι συνηθίζουν ν κουρδίζουν τος γνος φίλους των:

 

‘'Δν χεις τ θάρρος ν τ κάνης ατό... τσι, καϋμένε, δν ξέρεις τί θ π ζωή! ποιος δν τ κάνει ατά, εναι κόμη παιδί. Δν χει πείρα τς ζως. Δν μπορε ν κουβεντιάση κανες μαζί σου. Μπέμπη!...

 

Λοιπν τί θ παντήσης στ κοροϊδευτικ ατ λόγια; Μπορες ν το πς:

 

‘'σο γι' ατ χεις κάποιο δίκηο, τι κείνου πο ζ μι ζω γνή, το λείπει μι πείρα. ντ' ατο μως εμαι πλουσιώτατος σ μι λλη, πολ πολυτιμότερη, πείρα: γιατί εναι μι βασιλικ χαρ ν κυριαρχς στν αυτό σου! ποιου δν ρρώστησε ποτέ, το λείπει κι ατο κάποια πείρα΄ λλ - δν εναι τσι; - εχαρίστως κανες παραιτεται π ατ τν πείρα προκειμένου ν μείνη πάντοτε γιής. σ στερήθηκες τν γν ζωή, γ τν κάθαρτη. σ πέκτησες μία καινούργια πείρα, γ πίσης. Μόνο πο δική μου εναι πολ πι ξια! γ μ τ δική μου πείρα γινα περισσότερο νθρωπος, σ περισσότερο κτνος. Ατ εναι μεγάλη διαφορά.''» (Tihamer Toth, Χριστς κα ο νέοι, κδ. Δαμασκός, θήνα 1956, 67)

 

χι μόνο, λοιπόν, δν πρέπει ν ασθάνωνται μειονεκτικ ο γνο νέοι κα νέες, λλά, ντιθέτως, πρέπει ν συνειδητοποιήσουν τι κριβς ζω τς μαρτίας εναι κείνη πο φαιρε π τν νθρωπο κα το προσθέτει ντ τς δονς, ηδία:

 

« Νάνσεν, ξερευνητς το Βορείου Πόλου, διηγεται στς ντυπώσεις του π τς ξερευνήσεις, πώς, στς παγωμένες ρκτικς θάλασσες, ο σύντροφοί του κι ατς χρησιμοποιοσαν γι φωτισμ κερι πο φτιαχναν ο διοι π λίπος φώκιας. ,τι περίσσευε π τ λαρδι ατ τ τρωγαν στερα π πολλ ρεξι, γι ν σιγάσουν τν πείνα τους. Σ' κενες τς παγωμένες χρες, πο κινδυνεύει κανες ν παγώση π ρα σ ρα, τ ερισκαν ξαιρετικ νόστιμα.

 

ταν λοιπν ξαναγύρισαν στν πατρίδα τους, στερα π τόσων μηνν κακουχίες, κι ταν ξαναφάγαν τ περιποιημένα σπιτικ φαγητά, πως λοι ο νθρωποι πο ζον μ φυσιολογικ ρυθμό, ηδίαζαν στν νάμνησι τν λαρδινν κεριν. ταν γι πρώτη φορ φαγε πολιτισμένο φαγητ Νάνσεν, μόλις τ θυμήθηκε, φώναξε μ ηδία: ‘'Θεέ μου πς μποροσα ν καταπίνω κενα τ παίσια πράγματα!''

 

Τ διο ασθημα δοκίμασα τώρα κι γ [μπορε ν π κάθε γωνιζόμενος χριστιανός], στερα π τν πολογισμ τν θλιβερν μου μαρτημάτων, τώρα πο ξαναστέκομαι στ πόδια μου, στερα π τόσες πτώσεις, τώρα πο σφιχταγκαλιάζω τ ζω κα γλύτωσα π τ θάνατο πο πειλοσε τν ψυχή μου. Θεέ μου, πς εχα τυφλωθ τσι, στε ν ζ μέσα σ' ξευτελιστικς μαρτίες κα ν μ' εχαριστον; ! Τώρα καταλαβαίνω τ βασιλικ ετυχία τς γνς ζως!» (Tihamer Toth, Γι μία μορφη ζωή, κδόσεις Κ.Κακουλίδη, θναι χ.χ., 168)

 

Γι τ διο θέμα γράφει κα λβετς γιατρς Paul Tournier:

 

«Εναι νας παγκόσμιος νόμος, τι κυνηγώντας τν πόλαυσι, ο νθρωποι δν κάνουν λλο παρ ν τ χάνουν, πως νας κοιλιόδουλος ξοικειωμένος μ μία πολύπλοκη κουζίνα δυνατε ν κτιμήση να καλ κα πλ φαγητ μ φυσικ γεσι, κα καταντ ν μ βρίσκη τρόπο ν εχαριστήση τν κόρεστη λαιμαργία του. τσι νεαρς πάλληλος, πο ναζητ μ ζλο τος παίνους το διευθυντ του, στ τέλος γίνεται νοχλητικός. Τ διο κα ρωτευμένος, πο δν σκέφτεται παρ μόνο τν πόλαυσι, δν ργε ν καταστρέψη τν ετυχία του. Τ ντίθετο, κενος πο σκέφτεται ν εχαριστήση μόνο κείνη πο γαπ, διατηρε τν ετυχία του μέσα σ μία φλόγα πάντα καινούργια.» (περ. κτνες, Δεκ. 1972, 370)

 

σιος φραμ Σύρος τονίζει τι κανοποίησι το πάθους προσθέτει στν δηφαγία του:

 

«κενος πο διαπράττει τν μαρτία χει περισσότερο πόλεμο π κενον πο γκρατεύεται. Διότι, πως κενος πο χύνει σ' ναν τόπο βρωμιές, αξάνει τ δυσωδία, τσι κα κενος πο δν γκρατεύεται αξάνει τ πάθος.» (ργα, τόμ. γ', κδ. Τ Περιβόλι τς Παναγίας, Θεσ/νίκη 1990, 225)

 

π. Βασίλειος Μπακογιάννης πογραμμίζει τι ληθινς ρωας εναι γνός:

 

«Τ ν μαρτάνης, μοιχεύης λ.χ., εναι εκολο, διαίτερα σήμερα. Τ ν μ μοιχεύης εναι δύσκολο, διαίτερα σήμερα. Κα ποις εναι ρωας; κενος πο κάνει τ εκολα τ δύσκολα; κενος πο ντιστέκεται στν μαρτία ατς πο παρασύρεται π τν μαρτία; κενος πο νικ τ πάθος κενος πο νικιέται π' ατό; κενος δηλαδ πο φαρμόζει τ θεο νόμο κενος πο τν περιφρονε; σφαλς ρωας εναι κενος πο ντιστέκεται στν μαρτία· πο νικ τ πάθη· τν δονή. Πο φαρμόζει τ νόμο το Θεο. ‘'Τ χι εναι μία μικρ λέξι λλ πόση δύναμι χρειάζεται γι' ατήν!'' (ννίβας)» (Κάτι γι τν νθρωπο, κδ. Ν. Παναγοπούλου, θήνα 1993, 37)

 

π. Παΐσιος παντ εστοχώτατα σ' ατος πο κατηγορον τ χριστιανικ «μή!» στν μαρτία, ς νελευθερία:

 

Ατ εναι σκλαβιά. Γι ν προκόψη κανες πρέπει ν δυσκολευθ. Ν να παράδειγμα: χουμε να δεντράκι. Τ περιποιούμαστε, το βάζουμε πάσσαλο κα τ δένουμε μ σχοινί. Δν τ δένουμε μως μ σύρμα, γιατί θ το κάνουμε κακό. Μ τος τρόπους ατος δν περιορίζουμε τ δέντρο; Κα μως δν γίνεται λλις. Γι κοιτάξτε κα τ παιδάκι. Το περιορίζουμε τν λευθερία π τν ρχή. Μόλις συλλαμβάνεται εναι περιορισμένο τ κακόμοιρο στν κοιλι τς μητέρας· μένει κε ννι μνες... μόλις ρχίζει ν μεγαλώνη το βάζουν κάγκελα κ.λ.π... λα ατ εναι παραίτητα γι ν μεγαλώση. Φαίνονται τι το στερον τν λευθερία, λλ δίχως ατ τ προστατευτικ μέτρα τ παιδ θ πέθαινε π τν πρώτη στιγμή.» (Διονυσίου Τάτση, θωνικν μερολόγιον, κδ. ρθοδόξου Τύπου, θναι 1988, 71)

 

πίσης π. Βασίλειος Μπακογιάννης:

 

«πελευθερώνομαι μν π τ πάθη, λλ γίνομαι δολος το νόμου το Θεο. Γίνομαι συνεπς ξαν σκλάβος. στω! λλ καλύτερα σκλάβος στ καλό, παρ στ κακό. Κα τ πι σημαντικό: σκλαβι στ πάθη φέρνει πελπισία. ν σκλαβι στ νόμου το Θεο, φέρνει γαλήνη. Κα συνεπς καλύτερα ‘'σκλαβι'' στ νόμου το Θεο, πο φέρνει γαλήνη, παρ σκλαβι στ πάθη, πο φέρνει πελπισία. σκλαβι πο φέρνει πελπισία, εναι πικρ σκλαβιά. ν σκλαβι πο φέρνει γαλήνη, εναι γλυκει σκλαβιά! Συνεπς δν εναι πι σκλαβιά! Εναι λευθερία.» (Κάτι γι τν νθρωπο, κδ. Ν. Παναγοπούλου, θήνα 1993, 37)

 

Κα Toth γι τ διο θέμα:

 

«Δς ατ τν τριανταφυλλιά, πο μεγάλωσε λεύθερα στ νεότητά της (δηλ. κηπουρς τς φησε λους του βλαστούς της)· θ χη ατ ποτ τ δύναμι ν φέρη νθη; Ποτέ! Διότι ο πολυτιμότερες δυνάμεις τς νεότητάς της χουν κατασπαταληθ στ’ γρια βλαστάρια. Παιδί μου, σ εσαι πεύθυνος κηπουρς γι τν τριανταφυλλι τς ψυχς σου. Θ κατασπαταλήσης τς δυνάμεις σ γρια κλαδι θ τς δώσης συνετ γι καρπος κα νθη;» (Tihamer Toth, Τ γν νιάτα, κδ. οκος στήρ, θναι 1991, 117)

 

Οτε εναι λλειψι χαρς θικς νόμος:

 

«Εναι ρνησι τς χαρς τς ζως θικς νόμος; Παραμερίζοντας γι τν ρα κάθε περβατικ ποψι, δν μπορομε ν μ δομε τι τς περισσότερες φορς θικς νόμος λλο δν εναι παρ μι σοφ καθοδήγησι πς ν γευθ, κριβς, κανες τ χαρ ατή... χωρς ν στομαχιάση. Κι π' ατν κόμα τν ποψι, γάπη κι χι κακεντρέχεια γι τν νθρωπο, μαρτυρε θικς νόμος. Εναι συνταγ το μέτρου πο χει τ νοστιμάδα γιατί ποφεύγει τ μπούχτισμα, πο χει τ διάρκεια γιατί ποφεύγει τν πληστία, πο δίνει καθαρ χαρά, χι να κόμπο χαρς μέσα σ μίαν λόκληρη θάλασσα π φαρμάκια κα πίκρες, ρρώστιες κι λλες δραματικς συγκρούσεις, π' ατς πο σκάβουν τ συθέμελα του νθρώπου. Μπορε ν περιορίζη τν αυτ του νθρωπος το θικο νόμου, ν το στερ κάποτε τν ‘'γκόσμια χαρά'', δηλαδ κάποια δονή, κα μπορε περιορισμς ν τν πονάη. Σύμφωνοι. λλ περιορισμς ατός, κι πόνος πο φέρνει, δν χουν ατία τν θικ νόμο. λλη εναι ατία κι θικς νόμος εναι, σα-σα, τ φάρμακό της. Ατία εναι τ τι κόσμος ατς δν εναι φτιαγμένος τσι πο ν μπορ κανες ν δίνη στν αυτ του ,τι το κατέβη. Τν νθρωπο πο δν σέβεται κανένα θικ νόμο, πολλς φορς νάγκη κατανίκητη, πραγματικότητα, τν μποδίζει, κι λλοτε πάλι νόμοι πο μοιάζουν μ τος φυσικος νόμους τν τιμωρον σκληρ κάθε φορ πο θ ξεπεράση κάποιο βαλμένο ριο. Ν τ βάλη κανες μ' ατς τς πραγματικότητες τς νάγκης, ατ δν θ εχε λλο ποτέλεσμα παρ ν τσακισθ πάνω στος βράχους της. ν μ σιγουρι πορεύεται νάμεσά τους ν φήση τν θικ νόμο ν τν δηγήση. τσι στ τέλος κι π τν ποψι κόμα τς γκόσμιας χαρς, ν κάνουν να εδος σολογισμο νθρωπος το θικο νόμου κι ρνητής του, δεύτερος θ εναι χαμένος. Μπορε, σως, ν χη περισσότερα στ ‘'νεργητικό'' του. λλα θ το τ τινάζη στν έρα να παθητικ βαρυφορτωμένο π κάθε λογς δυστυχίες.» (περ. κτνες, κτ. 1948, 467)

 

λέξανδρος Τσιριντάνης παντ σ' κείνους πο θεωρον φυσιολογικ τν λεύθερο ρωτα:

 

« σχολ το λεύθερου ρωτα, προβάλλει στν νθρωπο μ τ ρώτημα: Γιατί ατο ο θικο κανόνες κα ο περιορισμοί, στν κδήλωσι μις τόσο φυσιολογικς λειτουργίας στν νθρωπο, πως εναι γενετήσια λειτουργία;

 

Διότι... διότι ατ κριβς εναι τ ζήτημα! Πότε εναι φυσιολογικ λειτουργία ατή; Κα εναι, ραγε, ‘'λεύθερος ρωτας'' κάτι τ φυσιολογικ γι τν νθρωπο;

 

Ατ κριβς εναι τ ζήτημα! Καί, λίγο ν σκεφθς ψύχραιμα κι προκάλυπτα, θ δς, πς τ ζήτημα ατ δν εναι κα τόσο πλό, πως τ φαντάζεται θεωρία το ‘'λεύθερου ρωτα''. Τ γενετήσιο νστικτο εναι νστικτο δημιουργικό. Σκοπ του χει στν νθρωπο, πως κα στ ζο, τ δημιουργία πογόνων. Τ γενετήσιο νστικτο εναι κριβς ‘'γενετήσιο''. ταν λοιπν λθης τώρα καί, μ τρόπο τεχνητό, κόψης π τ λειτουργία το νστίκτου ατο κενο πο εναι οσία του, δηλαδ τ δημιουργία, γι ν κρατήσης μόνο τ δονιστικ στοιχεο, τότε κάνεις κάτι, πού, πως τ θέλεις, δν εναι σύμφωνο μ τ φύσι το νστίκτου ατο, τ σκοπό του, τν προορισμό του. Ατ διάσπασι ναπαραγωγικς δημιουργίας κα δονς, γι ν κρατήσουμε τ δεύτερη κα ν' ποκλείσουμε τν πρώτη, εναι κάτι πο δν τ κάνει φύσι. Εναι ξένο γι' ατήν. Εναι κάτι τ ντιφυσιολογικό, τ τεχνητό, τ ψεύτικο.

 

πάρχει κι λλο να νστικτο, πο κανοποίησί του συνδέεται μ δονή. Εναι τ νστικτο τς πείνας. πείνα, σκοπ χει ναν: Τ διατροφή, τ συντήρησι το νθρώπου. δον γευστικ χει συνδεθ μ τν σκοπ ατό· δν εναι φυσιολογικ ν πιδιωχθ δον μ ποκλεισμ τς πραγματοποιήσεως το σκοπο. Τέτοιο τεχνητ χωρισμ τς δονς π τν σκοπ το νστίκτου, τ θρέψι, καναν στν ποχ τς ρωμαϊκς καταπτώσεως, στ συμπόσια το Νέρωνος, που ο ποκτηνωμένοι φαγάδες τρωγαν, μονάχα γι τν γευστικ πόλαυσι, κα κατόπιν προκαλοσαν τεχνητ μετό, γι ν ξαναφνε πάλι κα τσι συνεχιζόταν μία τακτική, πο προκαλε τόσο τ βδελυγμία, στε πρέπει ν ζητήσω συγγνώμη π τος ναγνστες μου πο τος τ θυμίζω. μως δν εναι καμμι οσιώδης διαφορ νάμεσα στν τακτικ ατ κα τν τεχνητ χωρισμ τς γενετήσιας πολαύσεως π τ σκοπό της, τ δημιουργία. Κα στ γευστικ κα στ σεξουαλικ πόλαυση, κανοποίησι το νστίκτου, μ τρόπο πο ν εναι ξένος πρς τ σκοπό του, μ τν τεχνητ χωρισμ τς δονς π τ σκοπ τς λειτουργίας πο τ φέρνει, εναι κάτι τ ντιφυσιολογικό, τ τεχνητό, τ ψεύτικο. Κι πειδή, στν γενετήσια λειτουργία, ψεύτικος χαρακτήρας κδηλώνεται σ μία κεντρικότατη κφανσι τς λης λειτουργίας το νθρώπινου ργανισμο, δν εναι περίεργο, πς μία τέτοια διάσπασι φέρνει σ κφυλιστικ ποτελέσματα, πο τ φίσταται νθρωπος κα σν σωματικς κα σν πνευματικς ργανισμς κα σν τομο κα σν κοινωνία» (. Τσιριντάνης, περ. κτνες, πρ. 1946, 118). δ θ πρέπει, βέβαια, ν σημειώσουμε τι, κόμα κα ν στς προγαμιαες σχέσεις πιτευχθ καρπός, δν παύουν ν παραμένουν στν περιοχ τς μαρτίας, φόσον στ φυσιολογικ πλέον λειτουργία το νστίκτου δν προστεθ κα τέλεσι το Μυστηρίου το (θρησκευτικο) γάμου. Μόνο μετ τν τέλεσι το Μυστηρίου νήκει νδρας στ γυναίκα κα ατ σ' κενον. τιδήποτε χει προηγηθ (συνεύρεσι δηλ. στω κα χωρς ποφυγ τεκνογονίας) πρέπει ν ξομολογται ς πορνεία μοιχεία, ναλόγως.

 

Thomas Merton τονίζει πς ζω τς γνότητος προσπορίζει μεγαλύτερη ετυχία:

 

«νόητοι πο εμαστε! Κάναμε στν πραγματικότητα ατ πο θέλαμε ν κάνουμε. Θες μς πέτρεψε τν δονή, γιατί κι δον πίσης εναι τ θέλημά Του. μες μως φήσαμε ν παραπέση ετυχία πο θελε ν μς χαρίση ταυτόχρονα μ τν δονή, σως πι βαθει ετυχία πο μς προόριζε χωρς τν δονή, κα πέρα κα πάνω π τν δονή!

 

Φάγαμε τ φλούδα κα ρίξαμε τς φέτες το πορτοκαλιο. Κρατήσαμε τ χαρτ το περιτυλίγματος κι πορρίψαμε τ θήκη, τ δακτυλίδι κα τ διαμάντι.

 

Κα τώρα, πο δονή, ποία θ πρέπη ν χη να τέλος, τελείωσε, δν χουμε τν ετυχία το παντοτινο πλουτισμο. ν εχαμε πάρει ( φήσει) τν δονή, πως τ 'θελε Θεός, γι τν ετυχία μας, θ κρατούσαμε κόμα κα τώρα τν δον μέσα στν ετυχία μας, θ μενε γι πάντα μαζί μας κα θ μς κολουθοσε παντο μέσα στ θέλημα το Θεο.

 

Γι' ατ εναι δύνατο νας νθρωπος μ καθαρ μυαλ ν θλίβεται γι μία πράξι, πο κτελε συνειδητά, σ συμφωνία μ τ θέλημα το Θεο.» (περ. κτνες, κτ. 1974, 233)

 

Πάνω στ διο θέμα πισημαίνει Ralph Emerson:

 

«Τ νερ πο κόβουμε μ τ χέρι μας ξαναενώνεται μέσως. Μόλις κάνουμε ν' ποχωρίσουμε τ εχάριστα πράγματα, τ πωφελ πράγματα, τ πράγματα πο φέρνουν δύναμι, π' τ λο, πάει κι εχαρίστησι, πάει κα τ' φελος, πάει κι δύναμι. Δν μπορομε ν διχοτομήσουμε κάτι κα ν πάρουμε μονάχα τ ασθησιακ καλό, πως κα δν μπορομε ν πάρουμε κάτι πο ν χη περιεχόμενο χωρς ξωτερικ πιφάνεια» (Δοκίμια, τόμ. β', κδ. Gutenberg, θήνα 1994, 217)

 

ς πρς τ χριστιανικ χαρ σ σχέσι μ τ θέμα τς γνότητος γράφει σ' να νέο κα Walter Trobisch:

 

«Δν θέλω ν σο στερήσω μία χαρά, λλ ν σ προφυλάξω, στε ν μ στερήσης μόνος σου τν αυτό σου π μία π' τς μεγαλύτερες χαρς τς ζως σου. ποιος μαδ τ' νθη τς μηλις, δν γεύεται ποτ του μλα. Κι ταν σ συμβουλεύω ν μ μαδς τώρα τ' νθη, δν θέλω ν σο πάρω τίποτα, μ ν σο δώσω. Στν φρικανικ παροιμία σου [‘'Πρέπει ν' κονήση κανες τ κοντάρι, προτο βγ γι κυνήγι'' (σ. 14)] παντ μ μία λλη: ‘'ποιος βιάζεται σκοντάφτει''.» (γάπησα να κορίτσι, κδ. λαφος, θήνα 1980, 17)

 

πίσης:

 

« γάπη χτυπάει συχν λιγότερο σ μι πόρτα πο εναι λάνοικτη.» (Charles Hugo Doyle, Λέμε ν παντρευτομε, κδ. Τνος, θήνα χ.χ., 57)

 

Γάλλος καδημαϊκς Jean Guitton πισημαίνει στ Le Figaro (5 Μρ '74) τι σεξουαλικ διαπαιδαγώγησι δν εναι παραίτητη:

 

«Ετυχς, δν εναι παραίτητο ν γνωρίζουμε τ μηχανισμ τς ράσεως γι ν βλέπουμε, οτε τ μηχανισμ τς πέψεως γι ν φμε να καλ γεμα, οτε, κόμη λιγότερο, εναι παραίτητη γνσι το μηχανισμο τς ναπαραγωγς γι ν ρχωνται νέοι νθρωποι στν κόσμο. Κα στν ποχή μας που ο πιστημονικς γνώσεις προσφέρονται π τ μαθητικ χρόνια ‘'κπλήσσεται κανες πο νθρωπότητα χει κατορθώσει ν ναπαράγεται σ τόσο μεγάλη κτασι, χωρς ν χη παρακολουθήσει μαθήματα γι τ σπερματοζωάρια.''» (περ. κτνες, Νοέμ. 1974, 274)

 

Κα μία εθυμη νότα πάνω σ' ατό:

 

« Καναδς ζωγράφος Χάρολντ Τάουν μαθε ν ζωγραφίζη σκιτσάροντας πάνω στ τραπέζι τς κουζίνας. ταν παντρεύθηκε κι πέκτησε παιδι φρόντισε ν ποκτήση να παρόμοιο τραπέζι πάνω στ ποο θ μποροσε κανες ν σχεδιάζη κι στερα ν σβήνη εκολα τς μολυβιές.

 

να πόγευμα, ταν μικρότερή του κόρη τν ρώτησε πς γεννιονται τ παιδιά, Τάουν κάθησε κα τς σχεδίασε πάνω στ τραπέζι να πολύπλοκο διάγραμμα μ τ γυναικεα ργανα ναπαραγωγς. Καθς σκιτσάριζε, ξηγοσε λεπτομερς πς λειτουργον ο οθκες, ο σάλπιγγες κα μήτρα.

 

ταν τελείωσε, τ μόνο πο εχε ν π κόρη του ταν: ‘'Κα τώρα κάνε μου μι καμηλοπάρδαλη''.» (πιλογς π τ Reader's Digest, αν. '86, 49)

 

Walter Trobisch παρουσιάζει τς προγαμιαες πιδόσεις ς κατασπατάλησι μ πικίνδυνες πιπτώσεις δίνοντας να ραο παράλληλο, π παλαιότερες ποχς βέβαια:

 

«Ξέρεις τν στορία το φαροφύλακα. φάρος βρισκόταν σ' ναν πικίνδυνο πορθμό. πρεπε ν διατηρ μέρα-νύχτα τ φωτι μ λάδι. Κοντ ταν να μικρ χωριό. Ο κάτοικοι το χωριο ρχονταν κάθε λίγο κα παρακαλοσαν τ φαροφύλακα ν τος δώση λίγες σταγόνες λάδι γι τς λάμπες τους. Ατς εχε πολ καλ καρδι κα δν μποροσε ν π χι. τσι δωσε λο του τ πόθεμα σ λάδι σ μικρς-μικρς ποσότητες. Μία μέρα ξαντλήθηκε τ πόθεμα, κα τ φς σβυσε. να πλοο κτύπησε σ' ναν βράχο κα βυθίσθηκε. Μ τν καλωσύνη του προκάλεσε τ θάνατο πολλν νθρώπων.» (Ν' ποφασίσουμε τν γάμο;, κδ. λαφος, θήνα 1980, 82)

 

Συζητώντας κόμα μ' να κορίτσι τονίζει τς πιπτώσεις τν προγαμιαίων σχέσεων:

 

«- ‘' παρθενία δν εναι κάτι πο χάνει να κορίτσι, λλ πο τ χαρίζει''. Ατ δν τ καταλαβαίνω.

 

- Κάθε κορίτσι χει να μοναδικ χάρισμα· τ χάρισμα ν δοθ λοκληρωτικ σ' ναν νδρα. Ατ τ χάρισμα εναι σν να μεγάλο κεφάλαιο σ' να λογαριασμ τραπέζης. Πολλ κορίτσια μως ξοδεύουν ατ τ κεφάλαιο σ μικρς δόσεις. Κάθε μέρα ποσύρουν μέρος π' ατ κα τ σπαταλον. Λίγα φιλι π δ κι π κε, να μικρ φλρτ πότε-πότε. τσι καθαρ σωματικ να κορίτσι μπορε ν χη κόμη λη τν παρθενία του κι μως τν κανότητά της ν' γαπήση τν χει λιγοστέψει δη. Ο συχνς κα πολ πρώϊμες τρυφερότητες ρπαξαν π΄ τν καρδι της τν παρθενία.» (Walter Trobisch, Ν' ποφασίσουμε τν γάμο; κδ. λαφος, θήνα 1980, 127)

 

Μ ραες εκόνες πίσης συμβουλεύει τν γκράτεια σ' να νέο· εναι κέρδος κι χι πώλεια γώνας γι' ατήν:

 

«Θέλεις ν' ποδείξης, πς δν εσαι νθρωπάκι, δηλαδ μονάχα να σωματικ νεπτυγμένο ρσενικ ζο; Μάθε, πως ο δηγοί, ν κρατς γερ τ φρένα κα τ τιμόνι. σο γι τ γκάζι, εναι εκολο ν τ χρησιμοποιήσης. χι ν' φεθς ν παρασύρεσαι, μ ν ατοκυριαρχσαι, ατς εναι δεγμα νδρισμο. κόμη κα στ γάμο θ σο χρειασθ γκράτεια, ταν νας π' τος δύο σας εναι βαρύθυμος ρρωστος, σν χρειασθ ν χωρισθτε γι να ρισμένο χρονικ διάστημα.

 

σο περισσότερο συνηθίζεις τ σεξουαλικ γκράτεια, τόσο αξάνει κανότητά σου ν' γαπς μ τν καρδιά σου κα ν προσέχης ατ πο ποκαλύπτει τν ψυχ μις κοπέλλας· να χαμόγελο, να βλέμμα, μία κίνησι το χεριο, μίαν πόχρωσι στν τόνο τς φωνς. Εν' παλ μουσικ λ' ατ κα χρειάζεται σκησι, γι ν μπορς ν τ' κούσης. Θ τ νοιώθης μως εκολώτερα, ν χαμηλώνης περισσότερο τ τύμπανα.

 

σο περισσότερο σηκώνεις τ φιτίλι μις λάμπας πετρελαίου, τόσο γίνεται πι μαρο τ γυαλί της, κι λάμπα δν φωτίζει. Πρέπει ν λέγχης τ φιτίλι, μπορες ν τ σηκώσης σ' ρισμένο μόνο ψος, λλις λάμπα δν κπληρώνει τ σκοπό της.» (Walter Trobisch, γάπησα να κορίτσι, κδ. λαφος, θήνα 1980, 23)

 

Κα κάποιος σκητς το γ. ρους συμβουλεύει μία μάδα νέων τι γάμος κα χι ο προγαμιαες σχέσεις φελε πραγματικά:

 

«πειτα μς ρώτησε: ‘'Κοπέλες χετε; (γνεύσαμε καταφατικά). Ν τς παντρευττε! Κάντε μου ατν τ χάρι· τώρα πο θ πάτε πίσω στν κόσμο, ν τς ζητήσετε σ γάμο. Ν μν τ' φήνετε τ κορίτσια μόνα τους, οτε ν τ παραττε, γιατί γυναίκα εναι σν τ τριαντάφυλλο· ν τ μυρίσης μία φορ κα τ χαϊδέψης κα τ' φήσης, μαδάει κα μαραίνεται. Πρέπει ν τ φυτέψης στν κπο σου κα ν τ περιποισαι. Κα τότε κι ατό σο δίνει τ πι καλό του ρωμα κα χρμα!»

 

Γι τ διο θέμα προσφέρει ραα παραδείγματα κι Walter Trobisch:

 

«πάρχει στ Βίβλο μία παράξενη παρομοίωσι τς γάπης μ τ θάνατο. Στ σμα σμάτων κεφ. 8 στίχ. 6 λέγεται: ΄'κραται ς θάνατος γάπη''. χουν κα τ δύο τ κοιν χαρακτηριστικ πς δν μπορε κανες ν τ δοκιμάση μονάχα. Ατ εναι δύναμί τους, σοβαρότητά τους. νομίζεις πς θ μποροσες ν δοκιμάσης τ θάνατο μ τ ν κοιμηθς βαθει μία φορά; τσι δν μπορες ν δοκιμάσης κα τν γάπη μ μία σεξουαλικ μπειρία. Εναι λλες, νώτερες ο προϋποθέσεις, γι ν ποκτήσης τν μπειρία τς γάπης.

 

Δν μπορες ν δοκιμάσης να λεξίπτωτο πηδώντας π μία στέγη, μία γέφυρα να ψηλ δέντρο. Δν νοίγει σ τόσο μικρ χρονικ διάστημα κα σ τόσο λάχιστο ψος, κα τ πήδημά σου θα ’ναι θανατηφόρο. Πρέπει ν πηδήσης π εροπλάνο γι ν' νοίξη κα ν σ βαστάξη.

 

τσι εναι κα μ τν γάπη. Πρέπει ν πετάξης στ ψη το γάμου, γι ν νοίξη σ' λο της τ πλάτος.

 

προσπάθεια ν δοκιμάσης τ γενετήσια ρμή σου ξω π τ γάμο κα χωρς τ στήριγμα τς γάπης, μοιάζει μ τ θανάσιμο πήδημα π μικρ ψος.

 

ταν εναι κανες παντρεμένος, σωματικ νωσι γίνεται κάτω π ντελς λλες συνθκες. Δν πάρχει φόβος μν τν νακαλύψουν, τν προδώσουν τν γκαταλείψουν, οτ' φόβος μν προκληθ γκυμοσύνη. Πάνω π' λα πάρχει παραίτητος χρόνος ν' νοιχθον ο σύζυγοι νας στν λλο... κα γεμάτοι γάπη ν ξεπεράσουν τς δυσκολίες κι δεξιότητες πο παρουσιάζονται πάντα στν ρχή. λοκληρωμένη γάπη, πο γκαλιάζει λους τος τομες τς ζως, ναπτύσσεται κα κλείνει μέσα της κα τ γενετήσια ρμή.

 

Εναι καλ ν προετοιμάζεσαι γι τ γάμο. λλ κριβς γι' ατ δν χει πρωταρχικ σημασία σωματικσθησιακ λειτουργία τν γενετησίων ργάνων. Πι σπουδαία π τν νωσι τν σωμάτων εναι συνάντησι τν καρδιν.

 

Σπάνια σ' να γάμο χουν σωματικ ατια ο σεξουαλικς δυσκολίες. ν ταν τσι, θ μποροσαν ν διαπιστωθον πρν π τ γάμο μ μία ατρικ ξέτασι. Τ ατια τς κρίσεως το γάμου εναι πολ πι συχν λλειψι ψυχικς παφς, νυπαρξία σωτερικς ρμονίας.

 

κουσες ποτ πς σ μία ρχήστρα κουρντίζουν τ ργανα πρν π τ παίξιμο; ρχίζουν μ τ σιγαν ργανα, τ βιολι κα τ φλάουτα. Δν θ κούγονταν ατά, ν ρχιζαν μ τ τύμπανα κα τς σάλπιγγες. τσι κα στν ρχήστρα το γάμου πρέπει ν' ρχίσης μ τν τρυφερ ρμονία τς ψυχικς νώσεως, γι ν μπορέσης μετ ν ναρμονήσης κα τ βροντερ γενετήσια ρμή.

 

Ατ τν τρυφερ ναρμόνισι τν τόνων τς καρδις πρέπει ν προσέξης, ν θέλης ν προετοιμασθς γι τ γάμο σου. Μπορες ν' σκσαι σ' ατό. Μ' κριβς ατ δν κάνεις, ταν κοιμσαι μ τ πρτο τυχαο κορίτσι. πεναντίας, τσι γίνεται καρδιά σου φτωχότερη. Τ τύμπανα σκεπάζουν τ φλάουτα κα χάνεις τν χητικ παρουσία τους. Δν πρέπει ν φοβσαι τν τροφία τν γεννητικν ργάνων σου, μ τν τροφία τς δυνάμεως τς καρδις σου γι' γάπη.

 

ταν προσπαθς ν κτελέσης τ γενετήσια πρξι, χωρς ατ τν γάπη τς καρδις, μιμεσαι μονάχα μερικς π τς ξωτερικς φάσεις της, τν ποβιβάζεις μως συνάμα σ μία μηχανικ πράξι, σ' να ζωώδη, νστικτώδη ατοματισμό. Κι τσι χάνεις τ σπουδαιότερο, τ νοιγμα το γ γι τ Σύ, κι μποδίζεις τν αυτό σου ν μπορέση ν' γαπήση τ μέλλουσα γυναίκα σου τόσο πλατει κα βαθειά, πως θ τ περιμένη π σένα.» (γάπησα να κορίτσι, κδ. λαφος, θήνα 1980, 15)

 

Τονίζει πίσης τν γωϊσμ τν νέων κα τν πώλεια π τς προγαμιαες σχέσεις:

 

« νεαρς πο κοιμται μ' να κορίτσι, γι ν μν ρρωστήση σωματικ γι ν μν ποκτήση ψυχολογικ πλέγμα κατωτερότητος, πο θέλει ν μαζεύη ‘'μπειρίες'' κα ν μαθαίνη μ πειράματα, ατς πο σως θάθελε μόνο ν ξεφύγη τν κοροϊδία τν συντρόφων του κα ν μπορ ν συμμετέχη στ συζήτησί τους, κατ βάσιν σκέφτεται μόνο τν διο τν αυτό του κα δν γαπάει.

 

Τ κορίτσι πο δίνεται γι ν' ποκτήση - συνειδητ συνείδητα - τ βεβαιότητα τι μπορε ν γίνη μητέρα, πο εχαρίστως δέχεται τν γάπη τν νέων, γι ν ‘'ψαρέψη'' μ' ατ τν τρόπο ναν νδρα κα ν δεθ μαζί του, πίσης στν οσία σκέφτεται μόνο τν διο τν αυτό του κα δν γαπάει πραγματικά.

 

Τ τελευταο διαίτερα εναι σχεδν πάντα νας λανθασμένος πολογισμός· γιατί ς π τ πλεστον τ χυρ πο κυριεύθηκε, χάνει γι τ νέο τ γόητρό του. ‘'Γι μένα ταν ρχή, γι' ατν ταν τ τέλος'' μο επε κάποτε να κορίτσι πο ξαπατήθηκε. ντ ν δέση, χασε ,τι θελε ν δέση κα πέκτησε τν μπειρία τι τ σξ χι μόνο δν φέρνει τν γάπη, λλ μπορε κα ν τν καταστρέψη.» (Walter Trobisch, Ν' ποφασίσουμε τν γάμο; κδ. λαφος, θήνα 1980, 72)

 

Victor E. Frankl πισημαίνει τς πραγματικς διαστάσεις το σξ κα διαλύει τος μύθους μ τος ποίους τ περιβάλλει σύγχρονη ποχή:

 

«Σκεφθτε πλς τν μφασι πο δίνει κοιν γνώμη στ σεξουαλικ πίδοσι... μφασι προκαλε προκαταλήψεις κα φόβους. Ο νθρωποι γνοιάζονται περβολικ γι σεξουαλικ πιτυχία κα κατατρέχονται π τ φόβο τς σεξουαλικς ποτυχίας. φόβος μως τείνει ν προκαλ κριβς κενο πο φοβται κανείς. τσι δημιουργεται νας φαλος κύκλος. Κα ξηγε πολλς π τς περιπτώσεις σεξουαλικν νευρώσεων πο πασχολον τος ψυχιάτρους σήμερα.

 

Ατ πο βρίσκεται πίσω π τν μφασι στ σεξουαλικ πίδοσι κα δύναμι, ατ πο βρίσκεται πίσω π' ατ τ θέλησι γι σεξουαλικ εχαρίστησι κα ετυχία εναι κα πάλι ματαιωμένη θέλησι γι νόημα στ ζωή. Τ σεξουαλικ νστικτο γίνεται περτροφικ μόνο μέσα σ παρξιακ κενό. Τ ποτέλεσμα εναι νας πληθωρισμς το σέξ· καί, πως κα πληθωρισμς το χρήματος, εναι συνδεδεμένος μ ποτίμησι. Πι συγκεκριμένα, τ σξ ποτιμται στ βαθμ πο πανθρωπίζεται. Γιατί τ νθρώπινο σξ εναι πάντα κάτι περισσότερο π πλ σέξ. Κα εναι κάτι περισσότερο π πλ σξ κριβς στ βαθμ πο ξυπηρετε ς σωματικ κφρασι νς πράγματος μετασεξουαλικο - σωματικ κφρασι τς γάπης. Κα μόνο στ βαθμ πο τ σξ κτελε ατ τ ρόλο τς νσωματώσεως - νσαρκώσεως - τς γάπης, μόνο στ βαθμ ατ θ ποκορυφωθ σ μία ληθιν μειπτικ [= νταποδοτικ] μπειρία…» ( Θες το συνειδήτου, κδ. Ταμασός, Λευκωσία 1980, 82)

 

 

 

ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΤΩΝ ΣΑΡΚΙΚΩΝ ΑΜΑΡΤΙΩΝ

 

σ. φραμ Σύρος πισημαίνει τ πόσο ποκρουστικ εναι στ μάτια το Θεο νασχόλησι μ τ σαρκικά:

 

«πως μία κόρη ρραβωνιασμένη μ' ναν νδρα, ν ποπλανηθ π λλους, γίνεται σιχαμερ γι τν νδρα της, τσι κα ψυχή, ν παρασύρεται π ρυπαρος λογισμος κα συμφων μ' ατούς, εναι σιχαμερ στν πουράνιο νυμφίο τς Χριστό.» (ργα, τόμ. ε', κδ. Τ Περιβόλι τς Παναγίας, Θεσ/νίκη 1994, 164)

 

Κα λαϊκς εροκήρυκας Δ. Παναγόπουλος, μ' να ραο παράδειγμα, τονίζει τι μ τ ν παραβλέπης τν ψυχή σου βρίζεις τ Δημιουργό σου:

 

«ς π τ πλεστον μιλμε γι τ ξωτερικό το νθρώπου, τ σμα, κα χι γι τ σωτερικό, τν ψυχή.

 

Πς θ ασθανθτε, ἐὰν στείλετε στ μνηστ σας να πολύτιμο δρο μέσα σ κουτ ραιότατο π βελοδο, να κριβ μαργαριτάρι φερ' επεν, κα ταν συναντηθτε ν σς μιλάη πολ σοβαρ κα π πολλ ρα γι τ βελούδινο κουτ κα ν μν κάνη καμμία μνεία γι τ μαργαριτάρι; Πς θ ασθανθτε;

 

τσι χει κα ψυχ πρς τ σμα· λλ δυστυχς νθρωπος δν θέλει ν τ παραδεχθ. Θ πρχε σμα χωρς ψυχή, φ' σον μόνο του, χωρς ατή, δν μπορε ν διατηρηθ;» (σπεριν Κηρύγματα, τόμος Α', κδ. γ. Νικόδημος, θήνα χ.χ., 80)

 

διος:

 

«Μο επαν μερικς γυνακες: ποιος σκανδαλίζεται ν μ βλέπη· ν γυρίζη τ πρόσωπό του λλο· δν το επε κανες ν κυττάζη κλπ. γ ζεσταίνομαι κα θ γδυθ.

 

Κα σ' ατς παντήσαμε· δν δικάζεται ποιος πίνει τ δηλητήριο, λλ ποιος τ προσφέρει.» (στ: ρθόδοξος Πνευματικ Κυψέλη, κδ. ρθ. Κυψέλη, Θεσ/νίκη χ.χ., 95)

 

Θεόφιλος Καμπανίας φιστ τν προσοχή μας στ μέγεθος τν σαρκικν μαρτιν· κτός το τι καθένας, κτς π τν προσωπική του μαρτία, ναδέχεται κα τν μαρτία το προσώπου μ τ ποο τν τελε, « μαρτία τς μοιχείας κα τς πορνείας εναι χειρότερες π κάθε λλη, διότι ποιο μάρτημα ερεθ τ ποο ν κρήμνισε μεγάλους νδρες, κενο εναι τ δυσκολώτερο. Ατ καταραμένη μαρτία κα τυφλς ρωτας, κρήμνισε τν μέγα Προφήτη Δαβίδ, στε χρειάσθηκε λη του τ ζωή, κα θάλασσα δάκρυα μ στεναγμος κα δεήσεις πρς τ Θεό, γι ν ξεπλυθ κα ν καθαρισθ. Ατ κρήμνισε τ σοφώτατο Σολομώντα, στε κα σ εδωλολατρία ν ξεπέση γι τν γάπη τν θνικν γυναικν.» (Ταμεον ρθοδοξίας, κδ. Ρηγόπουλου, Θεσ/νίκη χ.χ., 80)

 

Παρόμοιο πισημαίνεται κα στ κόλουθο πόσπασμα:

 

«ταν ργότερα γνώρισα καλύτερα τς κοπέλλες πο πηρετοσαν στ ρωσσικ στρατό, βγαλα τ συμπέρασμα πς ατ γεμάτη λαζονία σκληρότητά τους ταν καρπς τς μανιασμένης τους προσπάθειας ν ξεφύγουν π' τς τύψεις τους. διαφθορ ταν μόνο πιφανειακή. Τόσο ο νδρες σο κα ο γυνακες, ταν ρχονταν ν μο ζητήσουν φάρμακα γι τ φροδίσια νοσήματά τους, ριχναν τ μάτια χάμω στ γ. ‘'Κάτι'' τος λεγε μέσα τους πς ατς ο ρρώστιες δν ταν σν τ κρυοπαγήματα κα τν λονοσία κα τς λλες συνηθισμένες ρρώστιες πο τς ρπάζει κανες χωρς ν φταίη καθόλου.» (F. George-Gr. Palmer, Ατο δν πέκυψαν, κδ. Δαμασκός, θήνα 1991, 150)

 

Κα θ κλείσουμε τν νότητα ατ μ τς θαυμάσιες σκέψεις το π. πιφανίου Θεοδωροπούλου - πάντησι στος «θεολογοντες» πο διακηρύσσουν τι ο π γάπη κα χι μ χρηματικ νταλλάγματα σχέσεις δύο προσώπων κτς γάμου δν ποτελον πορνεία μοιχεία. Τονίζει μεταξ λλων:

 

«ς δομε ν ο παραπάνω ‘'νεονικολαϊτικς'' θεωρίες*, τι δηλ. τ Εαγγέλιο παγορεύει μόνο τς ‘'μ χρηματικ νταλλάγματα'' σαρκικς σχέσεις, εναι δυνατν ν βρον κάποιο στήριγμα στν Καιν Διαθήκη. Θ βεβαιωθομε τι κα στν Καιν Διαθήκη πορνεία εναι κτς γάμου σχέσι, διαφόρως ν ατ γίνεται μ χρήματα ... ‘'π γάπη''. Ρωτμε σους φρονον τ ντίθετο: Πς ρμηνεύουν τ λόγο το Κυρίου ‘'ς ν πολύσ τν γυνακα ατο παρεκτς λόγου πορνείας, ποιε ατν μοιχσθαι'' (Ματθ. 5:32); Βεβαίως δ λέξι δηλώνει τ μοιχεία (... μερικς φορς χρησιμοποιεται κα μ ννοια γενικ κα καθολική)· λλ κενο πο χει βαρύνουσα σημασία εναι τι μ τ λέξι πορνεία χαρακτηρίζεται παράνομη σαρκικ μεξι σχέτως ν γίνεται μ χρήματα χι. Σ ντίθετη περίπτωσι, ν δηλ. λέξι πορνεία ννο ναγκαστικ κα ποκλειστικ τν μ μοιβ σχέσι κα δν ναφέρεται κα στ σχέσι ‘'π γάπη'', τότε θ καταλήξουμε σ συμπέρασμα πραγματικ τερατδες. Ν ποι εναι ατό:

 

Κύριος πιτρέπει τ διαζύγιο γι θέτησι τς συζυγικς πίστεως, λλ π να παράβατο ρο: τι πιστη σύζυγος πρε χρήματα π κενο μ τν ποο συνψε σχέσεις. ν δν πρε χρήματα, ν κανε ,τι κανε ‘'π γάπη'' πρς τ ‘'φίλο'' της, τότε δν χουμε πορνεία. ρα δν ποκλείεται τ διαζύγιο. Μ' λλα λόγια, δικούμενος σύζυγος πρέπει ν συνεχίζει ποχρεωτικ τ συζυγία του μ τ μοιχαλίδα, νεχόμενος κα ατν κα τς πιστίες της, φο ατς δν χουν σν κίνητρο τ χρήματα, λλ μόνο τν ... «γάπη»!!! που δν μεσολαβον χρήματα, δν πάρχει πορνεία. Κα που δν πάρχει πορνεία, δν πιτρέπεται, κατ τος λόγους το Κυρίου, τ διαζύγιο! Συμφωνετε, δελφοί; κε δηγον κατευθείαν κα μ σφάλεια ο θεωρίες σας, τι πορνεία σημαίνει μόνο κα ποκλειστικ τν μ χρήματα σχέσι...

 

πίσης ρωτμε: Πς ρμηνεύουν, σοι διδάσκουν τέτοιες θεωρίες, τ χωρίο το Παύλου Α' Κορ. 5:1 κ. ξ.; Ν τί λέει θεος πόστολος: ‘'λως κούεται ν μν πορνεία, κα τοιαύτη πορνεία, τις οδ ν τος θνεσιν νομάζεται, στε γυνακα τινα το πατρς χειν''. νθρωπος ατς δν πισκεπτόταν τ πορνεία· πλς συζοσε μ τ μητρυιά του. Κα προφανς δεσμς του ταν «π γάπη». Δν συζ κάποιος... πληρώνοντας! Γι τν Παλο μως θέμιτη ατ συζυγία ταν πορνεία! Ποι λλη πόδειξι χρειάζεται γι τ τι πορνεία δν χαρακτηρίζεται μ χρήματα μεξι, λλ κάθε σαρκικ συνάφεια κτς νομίμου γάμου; Σαφέστατο εναι κα τ δάφιο Α' Κορ. 7:8-9: «Λέγω δ τος γάμοις κα τας χήραις, καλν ατος στιν ἐὰν μείνωσιν ς κγώ. Ε δ οκ γκρατεύονται, γαμησάτωσαν (= ς λθουν σ κοινωνία γάμου)· κρεσσον γρ στι γαμήσαι πυρούσθαι». πιθυμε μέγας πόστολος τν σόβια γαμία γι λους τους γάμους. Δν γνοε μως τι γαμία εναι μν νώτερη, λλ χι κα εκολη δός. Γι' ατ κα προσθέτει: «Ε δ οκ γκρατεύονται, γαμησάτωσαν». Δηλ.: Ἐὰν δν μπορον ν πιβληθον στς ρμς τς σαρκός, ς ρχονται σ κοινωνία γάμου. Μοναδικ διέξοδος εναι μ τ γάμο. ‘'Μονόδρομος''. λλη διέξοδος δν πάρχει. γαμία, λοιπόν, γι σους μπορον ν γκρατευθον, γάμος γι σους δν μπορον. Οτε διανοεται Παλος τν εκολη «λσι» τν «π γάπη» σχέσεων γι σους δν γκρατεύονται. Τ δίλημμα τ ποο θέτει εναι τεγκτο: γκρατεύεσαι; Μενε γαμος! Δν γκρατεύεσαι; «Παντρέψου»!

 

Ατ λέει Παλος μλλον τ Πνεμα τ γιον δι το Παύλου. Κάθε λλη «λύσι» εναι «νεονικολαϊτικ» πινόημα... ρχόμαστε κα στ χωρίο Α' Κορ. 7:27-28: «Δέδεσαι γυναικί; Μ ζήτει λύσιν. Λέλυσαι π γυναικός; Μ ζήτει γυνακα. Ἐὰν δ κα γήμς, οχ μαρτες». Μία σχέσι βλέπει Παλος ναμάρτητη: Τ σχέσι μέσα στ γάμο! Ἐὰν εσαι γαμος, λέει, μενε πως εσαι· μ ζητς γυναίκα. πόφυγε τ γάμο κα ζσε παρθενικά. λλ Παλος δν σταματ δ. Γνωρίζει τι ο χριστιανο τς ποχς κείνης κατέχονται π «νθουσιαστικς τάσεις»· γνωρίζει κόμη τι πίκειται μφάνισι αρετικν πο διδάσκουν τι γάμος εναι κάθαρτος, εναι μαρτία κα γι' ατ ο πιστο πρέπει ν τν ποφεύγουν (Α' Τιμ. 4:3). Φοβούμενος, λοιπόν, μήπως παρεξηγηθον ο λόγοι του ατο τι νομοθετον ποχρεωτικ τν σόβια παρθενία, τι κηρύσσουν τ γάμο κάθαρτο, προσθέτει τ σα εδαμε παραπάνω: «Ἐὰν δ κα γήμς (= λθης σ γάμο), οχ μαρτες». Δν εναι μαρτία γάμος. Ἐὰν δν θέλης ν μείνης πως εσαι, δηλ. γαμος, λλ θέλης ν νυμφευθς, ατ εναι δικαίωμά σου. μενε γαμος, λοιπόν, νυμφεύσου. να π τ δύο. Οτε λάχιστος παινιγμς γι σχέσεις «π γάπη» ξω π τ γάμο. Παλος γνωρίζει ς καταστάσεις κτς μαρτίας μόνο τν μ γνότητα γαμία κα τ νόμιμο γάμο. Εναι χαρακτηριστικ κα μέσως ν συνέχει φράσι του: «κα ἐὰν γήμ παρθένος, οχ μαρτε''. Μέγα κα ψηλ πράγμα σόβια παρθενία. Δν εναι μως μαρτία, λέει πόστολος, ν λθη σ γάμο παρθένος (ννοε